Elke ras is in sekere dinge beter as ‘n ander ras, maar mens bepaal nie maatstawwe aan uitsonderinge en enkele aspekte waar die een die ander oorskry nie. Dit word bepaal aan die gemiddelde, kollektiewe kultuur en veral aan die kollektiewe prestasies en vermoëns van ‘n ras. Maar meer nog, aan die eksakte wetenskap en volgens die gene! Gegrond hierop, en verder gegrond op my smaak, voorkeure en die ras waaraan ek behoort – Ja, ek dink nie, ek wéét ander rasse is ondergeskik aan die wit ras en ja, ek is by uitstek ‘n rassis en tot die dood toe, uiters trots daarop. Kan nie anders nie, ek is ‘n realis en ek is nie blind nie!
Selfs ou oorle Andries Treurnich het soos die meeste ‘regses’ teruggedeins vir die rasse vraag. Hy sou sy eise vir die reg van sy eie mense uitspreek maar dan baie verskonend die cliché “maar ek is nie ‘n rassis nie” daarby ingooi. Dit is wat my betref, lafhartig.
Eerwaarde Eugene Carson Blake, die eertydse hoof van die Amerikaanse Nasionale Raad van Kerke het destyds verwys na die segregasie beleid van die Suide van Amerika as die ergste sonde wat die mens kan pleeg. Hierdie gees het internasionaal die volle steun van die pers, die radio netwerke, op televisie, in die kerke, skole universiteite, kolleges deur middel van lektore, die wetenskaplikes sosioloë en deur middel van die politiek, sy gelykheid tentakels versprei en laat geld. Hierdie agente van ‘gelykheid’ het met alles tot hulle beskikking onverpoos in ‘n gekonsentreerde poging saamgewerk om tot die mensdom se psige deur te dring
Ek is nie ‘n rassis deurdat ek ander rasse haat nie. Ek is ‘n rassis daarin, dat ek my ras bo alle ander rasse liefhet en natuurlik op alle gebiede bo alle ander rasse verkies en op alle lewensvlakke aan voorkeur gee. Ek glo vas daarin dat alle mense hul reg onder die son het en dat elke ras daardeur ook die reg het om homself te mag verwesenlik, maar binne sy eie raamwerk, en binne die milieu waarin hy deur sy oorsprong, wetenskaplik, natuurlik en biologies tuishoort. Mý rassisme is dus gebaseer op die beginsel van ‘aparte’ gelyke geleenthede. Maar voordat die liberale motorfiets op die agterwiel ry... baie van die ander rasse op aarde kan vir die Wit Ras baie dinge leer en is beter as ons op sekere gebiede. Maar dit is met uitsonderings. Kollektief, en as mens na die geskiedenis van die wêreld kyk is dit tog baie duidelik, dat die Wit ras die vaandeldraer en leier was en steeds is. Suiwer op grond van die feit dat ons vermoëns oorheersend is, en dit is inherent!
Oor die vermoëns van bv die Japanese, Indiërs, Chinese et al, en van hoe hulle dit bekom het en daartoe gehelp is deur die insette van die Wit Ras kan daar boekdele geskryf en gespreek word en kan mens nagte deur redeneer – dit is ‘n onderwerp op sy eie. Hier gaan dit vir my oor ons grootste bedreiging op hierdie stadium. Dit gaan oor die swart ras wat aanspraak maak op gelykheid met die Witman.
Wanneer een ras van dieselfde soort as ‘n ander, die ander ras se gelyke is, soos die Skot teenoor die Ier ens, en aanspraak maak op gelyke regte binne enige gegewe raamwerk wat beide die ter sprake rasse raak, dan is die aanspraak aanvegbaar. Maar wanneer een ras ‘n ander se mindere is, en aanspraak maak op die ruimte van die ander ras wat sy meerdere is, is dit nie meer ‘n verdienstelike reg nie maar ‘n onregmatige indringing in die meerdere ras se ruimte en verdiende reg. Dan moet die meerdere ras iets van homself afstaan om die mindere ras te akkommodeer. Dit vloek lynreg teen verdienstelike vooruitgang. Suid Afrika se onbetwiste drastiese agteruitgang sedert 1994, dien as duidelike voorbeeld van hierdie stelling.
Die groot vraag wat derhalwe hier bestaan, is of die swart man onder andere wel dan die witman se gelyke is. Die wyse waarop hierdie vraagstuk oor die algemeen bejeën word, word duidelik weerspieël in die reaksies wat sulke onderwerpe of stellings op selfs Woes voortbring. AardigeAfrikaner reageer daarop dat die swart man baie lankal reeds al kon skryf - 164,000 jaar gelede; en impliseer daarmee, dat die swart man geskryf het voordat die witman enige teken daarvan openbaar het. Ontluiker skryf in reaksie op wat ek impliseer: “Mense van alle kleure se optredes word nie deur hulle gene soos die uiterlike voorkoms bepaal nie, maar deur die kulture waarin hulle grootgeword het” Dit vorm ‘n integrale deel van die die argument dat omgewing die man maak. Wat my verstand te bowe gaan is dat daar nie ingesien word dat die mens eers die kultuur waarin hy lewe geskep het nie. ‘n Mens moet eers die kultuur geskep het voordat die kultuur hom kan beinvloed.
Die waarheid rondom die rasse kwessie lê baie dieper as in die “lukrake” redevoering wat hier kan plaasvind. Dit lê baie dieper as om guns te soek by die swart man op grond van skuldgevoelens wat oor die jare gekweek is oor rassisme, diskriminasie en onderdrukking. Dit lê baie dieper, as om na gerieflike ontsnap roetes te soek in weë waar pasifistiese dogmatiek, ter wille van vrede, realisme misken. Dit lê inderdaad in waarhede en werklikhede wat lankal reeds, sover terug as 1954, getoets is deur kenners, wetenskaplikes en juriste in die hooggeregshof van Amerika, en nie in ‘n rubriekie, of ‘n artikeltjie soos hierdie van Waldor nie. Indien mens die rassekwessie regverdig wil bejeën en tot ‘n eerlike slotsom wil kom, moet mens nie toelaat dat sentimente, logika en feite verkrag nie!
Professor Herman H. Dinsmore, gesoute eertydse joernalis en redakteur van die internasionale afdeling van die New York Times, stel dit so mooi en duidelik:
“The truth, to be sure, is sometimes hard to grasp, but is never so elusive as when it is not wanted!”
Liberalisme het van rasseverskille ‘n vraagstuk gemaak. Realisme daarenteen, gerugsteun deur die wetenskap en die eksakte natuur, voer ‘n onderskeid uit wat harmoniseer met die inherente, sigbare en voelbare diversiteit voor oë. Ons kan almal praat van ‘n wonderlike, opgevoede en intellektuele agtergeblewene wat ons ken - ons eie Bill Cosby of Wesley Snipes - maar om dáárdeur weggevoer te word na ‘n euforiese ‘wens wêreld’ waar die swart man per capita harmonieus ons gelyke is, is ‘n droomwêreld waar daar beklaaglik gevloek word teen onbetwisbare realiteite. Boswel en Wilkie Sirkus het ‘n sjimpansee of twee wat fiets kan ry – maak dit van alle sjimpansees fietsryers?
Dwarsdeur die wêreld, stort die witman onmeetlike energie daarin om die mensdom te probeer oortuig om te ‘aanvaar’ dat die swart man ons gelyke is, maar in al die pogings is daar ‘n tasbare versuim om die ‘gelykheid’ wat hul voorhou, te substantiveer met logiese en eksakte bewyse van daardie gelykheid wat hulle propageer. Hierdie gebrek aan bewyse word natuurlik kompenseer deur die feit dat die witman belas is met ‘n onverklaarbare en inherente wil om almal anders as hy na sy vlak te bekeer, na sy weë oor te haal, en sover moontlik deugde wat inherent en by die witman alleen voorkom, te komprimeer. Daar is iets eienaardig in die gees van die Witman – hy wil alles op twee bene wat nie vere het nie, tot homself probeer oorhaal of aanbring. Soveel so, dat die witman sy gees en siel as pand gee en homself op die dissekteer tafel van barbarisme plaas. Wanneer ‘n mensdom die ‘oerwoud na die laboratorium bring’ is dit die voorskou van ‘n abdikasie op hande; en Suid Afrika is waarskynlik een van die mees onlangse geskiedkundige voorbeelde daarvan. Die Romeinse Ryk, die Egiptiese beskawing, die Griekse Ryk sowel as die Indiese en ander beskawings het almal hul oorspronklike identiteite abdikeer aan hul slawe en deur verbastering met, en stemreg aan die slaaf, tot ‘n val gekom. Die kwessie rondom ras lê nie soveel daarin dat die een die ander onderdruk of misken of die reg tot lewe ontken nie, maar of integrasie en gelykmaking werkbaar is al dan nie. Om te gryp na klipstapels en sketse op rotse as bewyse van eertydse intellek, is soos om met ‘n kram kettie na ‘n moderne weermag te gaan om te probeer kwalifiseer as ‘n hedendaagse skerpskutter.
Kom ons veronderstel dan nou dat dit wel Chaka, of Mpanda of Mosilikaatz of Modjadgi se oer oupa grootjie was wat 164,000 jaar gelede in ‘n grot iewers langs die kus van Suid Afrika op klip die woorde geskryf het wat hy abstrak gedink of bedoel het. Waarom dan, wil ek weet, kon Dingaan nie 163, 800 jaar later, ‘n geskrewe en gedrukte kontrak voor Piet Retief neerlê of hom innooi na ‘n literêr oorpakke studeerkamer by Umgungungluvo nie? En as die mens se optrede of prestasies dan bepaal word deur die kultuur waarin hy grootgeword het, hoe is dit dan dat net ‘n sekere kleur oor die vermoë beskik het om sy omgewing so te verander en aan te pas deur ontwikkeling, dat sy kultuur opgestyg het en sekere kleure mense stagneer het?
Maar kom ons vergeet van Waldor se afgesaagde persoonlike opinie hierbo wat by die oorgrote meerderheid lede nie byval sal vind nie, kom ons kyk na die eksakte feite en onbetwisbare ‘bewyse’ – hoor bietjie wat sê Professor Robert Gayre oor die rasse vraagstuk wanneer hy dit ‘n stappie verder vat:
“A solution to these problems must be found, but it will never be obtained from falsification of the facts of heredity and racial history”
Indien mens die werklikheid rondom die rassekwessie wil bestudeer, moet mens die geskiedenis daarvan uit die staanspoor in perspektief kry. Rassediskriminasie was wêreldwyd ‘n aanvaarde norm tot na die Tweede Wêreldoorlog. Die opkoms van die Nazi’s en die sukses wat hulle gehad het met hul filosofie waar ras bewustheid en die superioriteit van die Ariese ras (Wit ras), wat die dryfkrag en bindkrag in die Europese psige was, en die feit dat hierdie gedagte besig was om sterk pos te vat in die westerse wêreld; het derhalwe meegebring dat ‘n wêreldwye kunsmatige aanblasing van rassegelykstelling plaasgevind het nadat die Duitsers die oorlog verloor het. Die Westerse wêreld het dadelik aan die hand van die VVO begin dekolonialiseer en die swart state van Afrika het daardeur op groot skaal onafhanklikheid begin kry. ‘n Skielike en kunsmatige verheffing van die swart man was aan die orde van die dag. Hoe lyk die feite?
Op 16 November 1945 word UNESCO (United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization) gestig, en dien dit as die masjien wat moet toesien dat rasse gelykstelling op alle gebiede aangeblaas en bevorder word. Slegs wetenskaplikes en sosioloë wat rasse gelykheid propageer het, dit aangeskryf het, en teoretiseer het, is op alle vlakke ondersteun en aangehaal. Net hulle werke is voorgehou. Enige wetenskaplike wat enige argumente of bewyse teen rassegelykheid voorgehou of propageer het is summier geïgnoreer. Hulle het geen dekking gekry nie, hul werke is uit algemene sirkulasie verwyder en hulle is uit hoë en invloedryke poste afgedank deur ‘n wêreldwye instelling, waar die enigste aanvaarbare en voorgestelde tema was: “Dat rasse ongelykheid slegs op grond van omgewingsfaktore” is, en nie op grond van inherente genetiese minderwaardigheid nie. Daar is propageer dat diegene wat presteer het, omstandighede gehad het wat hulle bevoordeel het en dat hulle slegs geluk aan hulle kant gehad het. UNESCO reik dan ook in 1950 hul veelbesproke “Rasseverklaring” uit wat bepaal dat “omgewingsfaktore” die mens se prestasies bepaal, en nie “genetiese oorerwing of samestelling” nie. Dit het dan ook die parameter vir die aanvaarding van enige werke oor die onderwerp geword. Maar hierdie verklaring is dadelik met soveel effek en op soveel gebiede deur vooraanstaande bioloë, fisiese antropoloë en genetici repudieer, dat dit die volgende jaar vervang is met ‘n aangepaste en gemodifiseerde, dog steeds onbevredigende verslag. Dr. Stefan Possony van die Stanford Universiteit het ‘n deurtastende analise van die verslag gemaak en verklaar dat die opstellers van die verslag opsigtelik probeer om “die wêreld te mislei.” Die subtitel van Dr. Possony se verslag was ook heel toepaslik en veelseggend “A Study in Intelectual Opression” Die empiriese kritiek uit die kringe van hierdie voorste en gesaghebbende wetenskaplikes op die UNESCO dokument, het inderdaad ook toe daartoe gelei dat UNESCO in hul 1952 verklaring, geen ander keuse gehad het as om te erken dat “rasseverskille wel ‘n werklikheid is”. Maar, getrou aan hul aard en doel, het hulle dit natuurlik so stil as moontlik laat deurgaan – baie stiller en minder ‘openbaar’ as die oorspronklike verslag wat propageer het dat rasseverskille nie bestaan nie, oftewel dat rasseverskille nie vermoëns verskille bepaal nie. Die ommeswaai in die beskouing dat alle rasse gelyk is, is op die spits gedryf deur die werke van ‘n nuwe skool wetenskaplikes wat in akademiese kringe bekend gestaan het as die “Franz Boas Skool” wetenskaplikes.
Franz Boas, is in 1848 in Duitsland gebore as die seun van twee radikale sosialistiese Jode. Sy opleiding en onderrig het hoegenaamd geen antropologiese studies bevat nie, en dit is inderdaad ‘n opvoedkundige misterie hoe hy sy doktorale kwalifikasies in hierdie veld verwerf het. Hy het nietemin ‘n Professor van Antropologie by die Colombia Universiteit geword, waar hy ‘n groot getal studente vir 40 jaar lank in die sogenaamde ‘sosiale of kulturele antropologie’ onderrig het. Hierdie ‘Boas antropologie’ het gebreek met die fisiese antropologie in die dat dit geleer het dat die lank aanvaarde rasseverskille op die gebied van voorkoms, kapasiteit, vermoë en karakter hoofsaaklik geskoei is op omgewing, eerder as op genetiese verskille, en oorerwing. Geselekteerde studente van Boas het intellektuele stralekranse van gesag ontvang en is aangestel as die hoofde en dekane van die antropologiese departemente van die leidende universiteite en is gerugsteun deur die pers, radio, en latere televisie wat al hul verklarings vrylik publiseer het terwyl daar blatant geweier is om die reaksies en antwoorde van wetenskaplikes wat van hulle verskil het, selfs aan te hoor, laat alleen dekking daaraan te gee.
Hierdie nuwe skool het dus die geleentheid gekry om onverpoos en onverhinderd hul dogma in die lekewêreld te versprei en in die menslike psige te veranker, in ‘n gunstige milieu, waar die rasse kwessie in die naloop van die Tweede Wêreldoorlog erg benadeel is. Hierdie liberale ‘hand-groot-gemaakte’ wetenskaplikes, oftewel “cohesive propaganda group”, soos Professor Carleton Putnam dit stel, was daarvoor verantwoordelik dat bykans die hele akademiese en intellektuele lewe van die vinnig magtig wordende Amerika, doelgerig op ‘n beskouing van rasse gelykheid baseer is. Dit is toe sistematies en baie effektief ingewerk in die politieke, ekonomiese, sosiale en veral religieuse beskouings van die Amerikaanse nasie en het uit die aard van die saak na die res van die wêreld oorgewaai soos wat Amerika se propagandistiese mag versprei het. Hierdie waarneming van Professor Carleton Putnam word met gesag vanuit Boas se eie geledere bevestig en erken in die woorde van Professor Melville Herskovits, ‘n mede Jood en een van die Boas Skool se uitstaande lede, waar hy in sy biografie van Franz Boas skryf:
“Die vier dekades van sy (Boas) ampsbekleding as professor by die Colombia Universiteit het ‘n kontinuïteit van sy lering meegebring wat hom toegelaat het om studente te ontwikkel wat uiteindelik die groter gedeelte van die belangrike kern Amerikaanse antropoloë uitgemaak het, en wie toe in die posisie gekom het om meeste van die belangrikste departemente van antropologie in Amerika te lei.” Hy gaan verder en wys daarop dat hierdie nuwe lering verder ontwikkel is deur hierdie studente “ ...In their turn they trained the students who, with the increase in general interests in the subject and the recognition of the contribution it can make to human knowledge and human welfare, have continued in the tradition in which their teachers were trained...”
Hierdie erkenning word verder ten volle bevestig uit die gelykmaker groep in ‘n brief wat Professor Henry E. Garret aan die redakteur van die “New York Times” geskryf het en wat op 24 Oktober 1962 in die gesaghebbende Amerikaanse dagblad publiseer is. Dit word nog verder bevestig en aangespreek deur ‘n wetenskaplike wat hom aan die opponerende kant van die veld vind:
Carleton S. Coon – Professor van Anropologie by die Harvard en die Pennsylvania Universiteite, Kurator van etnologie by die universiteitmuseum van Philidelphia, en gewese president van die Amerikaanse Vereniging van Fisiese Anropologie – en waarskynlik een van die mees hoogstaande kontemporêre antropoloë, skryf in sy ‘The Story of Man’ wat in agt tale vertaal is: “More serious are the activities of the academic debunkers and soft-pedalars who operate inside anthropology itself. Basing their ideas on the concept of the brotherhood of man, certain writers, who are mostly social anthropologists, concider it immoral to study race and produce book after book exposing it as a ‘myth.’ Their argument is that because the study of race once gave amunition to fascists, we should pretend that races do not exist... These writers are not physical anthropologists, but the public does not know the difference.” Baie duidelik die wetenskap is verdraai om politieke en sosiale dogmatiek te rugsteun...
In 1942 het ‘n man met die naam van Ashley Montagu (Een van daardie, oor die algemeen obskure Jode, wat sy naam verander het – hy is gebore Israel Ehrensberg), die boek “Mans Most Dangerous Myth: The Fallacy of Race” gepubliseer. Hierdie boek is deur ‘The Christian Century’ opgehemel en aangeblaas, waarop twee uit die ‘Boas Skool’ - Jene Wheltfish, in samewerking met Otto Klineberg, en ene L.C. Dunn (almal professore van die Columbia Universiteit), ‘n baie gunstige oorsig getiteld “The Races of Mankind” oor die boek saamgestel het. Die oorsig is in 1946 deur die Amerikaanse Openbare Sake Komitee uitgereik.
Insiggewend, en baie belangrik om te weet, is dat die redakteur van die Amerikaanse Openbare Sake komitee, ook inderdaad die Redakteur van ‘n Kommunistiese tydskrif in Moskou was, en dat hy meer as vyftig aanklagtes vir Kommunistiese aktiwiteite en konneksies in die VSA teen hom gehad het. Die erns waarmee hierdie vyande van die Witman, die gelykmaking tussen die swart en die witman bejeën het, kan ook duidelik gesien word in die feit dat daar uiterste moeite gedoen is om toe te sien dat elke bestaande lid in die Amerikaanse magte tydens die Tweede Wêreldoorlog genoemde oorsig (Pamflet) in die hand ontvang het en moes bestudeer.
So, dit is baie duidelik dat die ‘begrip van rasse gelykheid’ uiteindelik wêreldwyd ‘n eensydige kunsmatige en baie sterk aangeblaasde mag sentrum gehad het in ‘n kritieke tyd, en dat dit vir etlike dekades versprei is, terwyl pertinent toegesien is dat alle teenargumente op die agtergrond geplaas word en nooit in werklikheid by die publiek en die media uitgekom het sodat die mensdom nie self kon besluit aan die hand van ‘alle feite’ op die tafel nie. Hierdie ‘gelykheid beskouing’ is dus die geleentheid gegun om onverhinderd, in die harte, siele en elke sentrum van die Witman se lewens vlakke te vestig en die Witman se siel en wese te verkanker. Die witman het abdikeer van sy superioriteit bewussyn.
Die “...falsification of the facts...” vir die doeleindes van rasse gelykstelling wat ek hierbo aan die hand van Professor Robert Gayre aangehaal het is in klip uitgekap as die ‘ewige bedrog’ van die gelykheid bedrieërs. Hulle kwoteer vir Thomas Jefferson op die Jefferson Gedenkteken, met die volgende gedenkskrif: “Nothing is more certainly written in the book of fate, that these peoples (Negers) are to be free” Die aanhaling eindig net daar met ‘n punt, en daarmee word die mense beweeg tot die gelykheid dogma. Maar Jefferson se oorspronklike woorde het nie daar geëindig nie. Sy oorspronklike woorde het aangegaan en hy het inderdaad verder gesê: “nor is it less certain that the two races, equally free, cannot live under the same government”
Hier is die name van die mees prominente wetenskaplikes wat die gelykheid dogma onderskryf: Ashley Montagu, Raymond Pearl, Melville Herskowitz, Herbert Seligman, Otto Klineberg, Gene Wheltfish, Amram Scheinfeld, Ruth Benedict, L.C. Dunn, Isador Chein en Margaret Mead. Hoewel hierdie wetenskaplikes in Amerika gesetel is, is die meerderheid buite Amerika gebore en natuurlik Jode! Die rede waarom ek dit so noem, is dat daar gelet moet word op die feit dat die Jodedom en Kommunisme sinoniem is, en dat die Kommunistiese filosofie hoofsaaklik op die gelykheid dogma geskoei is. Daar is ‘n duidelike draad wat deur al hierdie dinge loop, ‘n draad wat deur die geskiedenis getrek kan word en wat lynreg deur kragkamers van die witman se vyande loop. Karl Marx was ‘n Jood, en die Kommunistiese rewolusie van 1917 is moontlik gemaak deur massiewe subsidies van Joodse internasionale finansiers – Jacob Schiff, van Kuhn-Loeb in New York, het 20 miljoen dollar gegee vir die Kommunistiese Rewolusie en letterlik 95% van die kommunistiese leiding is opgemaak uit Joodse rewolusionêres.
Twee teenoorgestelde kulture, elkeen met hul eie eksklusiewe hoë waardes, kan nie saam op gelyke vlak met gelyke regte bestaan nie. Hierdie is tog sekerlik ‘n baie duidelike logika wat ingesien kan word. Ons wetenskap verhef ons totaal en al oor die swart man, en die ontwikkelde wetenskap is die verpersoonliking van die unieke manier waarop ons Ariese gees vrae aan die heelal stel. Die swart man het nie eens naastenby die punt bereik om te begin om die vrae te stel waarop ons al sekere antwoorde gekry het. Die swart man se inherente ongelykheid, gemiddelde teenoor gemiddelde, spreek vanself. En daar is ‘n genetiese rede voor. Die grootste en mees beslissende faktor van die swart man se minderwaardigheid teenoor ons, is gesetel in die wetenskaplike feit van breingrootte en die gewig van die brein, veral by die afmetings van die frontale lobbe en die boonste skors. Hierdie gedeelte van die brein het te doen met die wil, intellek selfbeheersing abstrakte denke, persepsies ens. Die mens se vermoë om te kan skep en deel te kan he aan die skepping en handhawing van ‘n beskawing, hang baie sterk af van die vermoëns wat in hierdie gedeelte gesetel is. Hierdie gedeelte van die swart man se brein is nie so ontwikkel soos die van die witman nie. Die kapasiteit van hierdie gedeelte word bepaal deur die kompleksiteit van die voue wat daar voorkom. Een van die duidelikste verskille tussen die brein van ‘n sjimpansee en die van ‘n mens in hierdie gedeelte is daarin dat die sjimpansee se brein aansienlik minder voue daar het. Die swart man op die beurt het meer voue as die sjimpansee, maar baie minder as die Witman. Dit is genetika op sy suiwerste en het absoluut niks te doen met die omgewing of kultuur waarin jy woon nie – dit skep dan die kultuur – of skep dit nie!
Valsheid het deur die agterdeur van jammerhartigheid ingekom en ons persepsies benewel. Hulle skreeu menseregte, maar sê bietjie vir my, kan daar ‘n groter mensereg wees as dat ‘n beskawing homself beskerm teen vernietiging? Hulle sê “die swart man het nie die kanse gekry wat die witman gehad het nie”. Daarop antwoord ek - watse kans het die witman gehad wat hy nie vir homself geskep het nie, en watse kanse het die swart man nie gehad, wat hy nie vir homself kon geskep het, as hy die vermoë daartoe gehad het nie? Noem vir my een enkele beskawing waar ‘n wit beskawing sy status behou het nadat vermenging en verbastering plaasgevind het. Daar is amper nie ‘n groter fundamentele waarheid, dat die status om iets werd te wees in die lewe verdien moet word, hetsy deur die individu of deur ‘n ras. En ons kan ook nooit as te nimmer verwag om 4000 jaar se sistematiese Ariese ontwikkeling met ‘n sosiale mikroskoop op die glasplaatjie van Afrika te smeer nie!
Is die swart man ‘n sub ras? Na my mening, gemeet aan die wit ras se kulturele prestasies, ongetwyfeld. Ek baseer my stelling, eerstens op die eksakte wetenskap, daarna op die geskiedenis van kultuurvlakke, en dan op my sintuie – wat ek sien en wat ek ervaar. Wat ek sien en ervaar harmoniseer met die wetenskaplike feite voor hande.
Indien ek daarop aanspraak wil maak dat ek ‘compos mentis’ is, het ek geen ander keuse nie!
Waldor
Originally Posted by Silencio
Reply With Quote
Bookmarks