PDA

View Full Version : Die Anunnaki, Antieke Sumer (Sumerië) en die Gode



Stefanus
23rd June 2011, 01:02
Die Anunnaki in die antieke mitologie van Sumerië.


Die Sumeriërs

Die Sumeriërs was 'n volk in antieke Mesopotamië... die wêreld tussen twee riviere, die Tigris en Eufraat in die huidige Irak. Wat veral tydens die derde millennium vC 'n belangrike kultuurhististoriese rol gespeel het. Waarvandaan die Sumeriërs gekom het en wanneer hulle Mesopotamië binnegedring het, is onseker. Meestal word aanvaar dat hulle die land uit die suide via die Persiese Golf bereik het, vermoedelik omstreeks 10500 vC.

Die Sumeriërs was van die begin af in die vrugbare suidelike deel van Mesopotamië gekonsentreer. Hulle het hoofsaaklik in stede gewoon, onder meer Eridu, Ur, Girsu, Larsa, Umma en Nippur. Hul ekonomie was gegrond op die landbou (baie besproeiing), handel en ambagte.

Hul geskiedenis vóór omstreeks 2600 vC word afgelei uit argeologiese vondste van bouwerke en deur die Sumeriese koningslys (wat strek van die sogenaamde neerdaling van die koningskap uit die hemel via die groot vloed tot die dinastie van Isin in die negentiende eeu vC), en deur die epies-heroïese tradisie uit omstreeks die 28ste eeu vC, waarin veral Gilgamesj en Enmerkar van Uruk 'n groot rol gespeel het.

Sargon van Akkad (omstreeks 2340-2284 vC) het die Sumeriërs oorwin en 'n Semitiese staat in Mesopotamië gestig. Daarna was daar weer 'n Sumeriese herlewing wat uitgeloop het op die magtige ryk van Ur III (21ste eeu vC). Met die ondergang van dié ryk kort ná 2000 vC het die Sumeriërs as afsonderlike volk en Sumeries as spreektaal verdwyn.

In die Sumeriërs se stede het 'n ou beskawing gebloei. Die Sumeriese letterkunde is baie uitgebreid en bestaan onder meer uit mites in verband met die gode, epiese beskrywing van legendariese konings, himnes op, gebede tot en briewe aan belangrike gode, historiese en historiografiese komposisies, juridiese tekste en wetboeke, groot versamelings spreekwoorde, fabels en beswerings en rituele tekste.



"DIE dood is ons voorland; kom ons gee ons geld uit."

" ’n Rustelose vrou in die huis voeg seer by die pyn."

"Jy kan ’n heer hê, jy kan ’n koning hê, maar die mens wat jy moet vrees, is die belastinggaarder."

Dit klink dalk soos plakkers op motorbuffers, maar hierdie waarnemings kom van baie ver af. Dit was die antieke Sumeriërs wat hulle op tablette van gebakte klei verewig het.
Daaruit kan ons aflei dat hierdie ou volk nie net ’n humorsin gehad het nie, maar ook dat hul persepsie van die stadslewe nie alte veel van ons s’n verskil het nie.
Vindingryk was hulle beslis. Trouens dit was die Sumeriërs wat skrif uitgevind het—’n reuse-sprong in die mensdom se beskawingsontwikkeling. Maar presies wie was hierdie mense?

Die letterkunde is nou verbonde aan 'n komplekse godsdiens van meer as 1 000 gode, waarin Enlil, Enki en Ninchursag sentrale rolle gespeel het. Nippur was die sentrale heiligdom. Die godsdienstige sentrums was die monumentale tempels wat via die terrastempels ontwikkel het tot hul kenmerkende ziggoerats of toringtempels. Die tempels was nie net sentrums van die kultus nie, maar ook middelpunte van hul ekonomiese bedrywighede, saam met landerye en handelsverkeer.

Ander kunsvorms was die pragtig gegraveerde rolseëls, talle votiefbeelde en ander beeldhouwerk.

http://www.wendag.com/images/sumer/ziggurat_of_ur_01.jpg | http://www.wendag.com/images/sumer/ziggurat_of_ur_03.jpg | http://www.wendag.com/images/sumer/ziggurat_of_ur_02.jpg
{colsp=3}
Die Ziggurat van Ur staan ​​steeds na 4000 jaar naby Imam Ali Basis (voorheen Talil vliegbasis), Irak. Die Ziggurat konstruksie wat deur Koning Shulgi{br}opgerig was en voltooi was teen die 21ste eeu vC in die antieke Sumeriese stad van Ur in Mesopotamië, wat naby Nasirija in die hedendaagse Irak is.{br} {br}Die Groot Ziggurat (Sumeriese tempel) is die enigste vername oorblyfsel van die antieke stad Ur in die teenswoordige suidelike Irak. Dit is opgedra aan{br}die maangod Nanna (of Sin). Ná meer as 4000 jaar is groot dele van die ziggurat steeds in ’n betreklik goed bewaarde toestand.

Stefanus
26th June 2011, 02:55
Enki en Enlil

Volgens antieke Sumeriese tekste het die Sumeriese god, Anu, die "opperste Here van die ligruim", wat die huidige regerende titulêre hoof van die Sumeriese stamboom is, twee seuns gehad. Hulle was Enki (Ea), die Heer van die Aarde en Waters (wie se ma Antu was), en Enlil (ilu), die Here van die lug en die Heer van bevel (wie se ma Ki was). Hierdie twee half-broers het nie oor die weg gekom nie.

Van kritieke belang, veral uit die aarde se oogpunt om hul wedywering was die feit dat Enki die eerste van die Anunnaki die reis na Aarde onderneem het om werk hier te verrig. Hierdie het skynbaar nie die gewenste resultate gelewer nie en Enlil was in gebring, bevel gegee gewapen met 'n nuwe plan.

Volgens die Sumeriese tekste, tydens 'n besoek deur hul pa, Anu (die argetipiese afwesige landheer), het die Anunnaki' n besluit geneem:



“The gods had clasped their hands together,
Had cast lots and had divided.
Anu then went up to heaven.
To Enlil the Earth was made subject.
The seas, enclosed as with a loop,
They had given to Enki, the Prince of Earth.”

Enki was nie gelukkig oor sy broer se bevordering nie want hoewel Enlil die oudste van die twee was, was sy ma (Ki), Anu se jonger suster, terwyl Enki se ma (Antu) die senior suster was. Ware koningskap, beweer Enki, vorder as 'n matriargale instelling deur die vroulike lyn, en deur hierdie reg van afkoms het Enki volgehou dat hy die eersgeborene van die koninklike opvolging moet wees.



“I am the great brother of the gods.
I am he who has been born as the first son of the divine Anu.”

Die filosofie van Enki word gemanifesteer en verduidelik in die vroeë Mesopotamiese en Egiptiese denke, waar die ware skepper van die heelal geopenbaar word in die natuur, en die natuur omring beide die Anunnaki, en die mens. Natuur, as die Groot Moeder, was nog steeds die hoogste, ten spyte van 'n patriargale stelsel tot die teendeel. Toegegee, Enki se eis van sy geboortereg, die een wat gebaseer is op 'n matriargale opvolging (hoofsaaklik die mitochondriale DNA skakel, wat geheel en al deur die vroulike lyn bepaal word) was in Enki se beste belang. Maar Enki was ook die oupa van moederskant wat Inanna om hulp gekom het toe dinge sleg gegaan het tydens haar afkoms na die onderwêreld.
Met die aankoms van Enlil op aarde moes die matriargale lyn van opvolging verander om in sy belang te dien en dus moes alles verander, selfs die natuur moes "verander". Die Groot Moeder was onttroon en vervang deur 'n opperste manlikheid (in teenstelling met 'n manlike metgesel vir die Koningin). Die idee van samewerking, soos geïllustreer deur die raad van die Anunnaki wat koöperatiewe besluite aangemoedig het, was gou vervang deur kompetisie, en harmonie was vervang ten gunste van onderdanigheid. Die allerhoogste god het ‘n abstrakte geword, en enige fisiese verband met die menslike of die natuur was verlore, en dus was die skakel tussen die natuur en die mens ook daardeur vernietig. Toe Enlil sy verskyning gemaak het, was daar 'n hele “nuwe bedeling” in werking gestel.


http://www.wendag.com/images/sumer/Enki.gif http://www.wendag.com/images/sumer/Enlil.gif

Die Anunnaki (Elohim van gen 1:1) het aan Enki, die Prins van die Aarde uit 'n Bybelse perspektief, "Laat Ons mense (Adam) maak na ons beeld, na ons gelykenis”, toevertrou. Dit was Enki wat (met die kritiese hulp van sy half-suster, Ninki, Aka Nin-khursag) Adam en Eva geskape het. Dit was Enlil, aan die ander kant, wat die "Edin" daargestel het. Enki was die slang in daardie tuin, wat Adam en Eva versoek het “om te eet van die vrug van die Boom van Kennis van Goed en Kwaad” (wat oneindig voordelig vir hulle geestelike groei was). Dit was Enlil, wat hulle uit Edin verdryf het, terwyl Enki weer daar was om hulle te beklee.
Dit is vermeldenswaardig dat die Bybelse woord vir "slang", nahash is, wat uit die wortel woord NHSH kom, en wat beteken "om te ontsyfer, om uit te vind." Met ander woorde, Enki, die God van Wysheid (slang).

Abraham en sy nageslag dien Enlil, en volg steeds sy bevele, die fisiese kenmerk van hierdie ongesonde verhouding word in die mutilasie van die penis gekenmerk. Die Egiptenare, aan die ander kant, was Enki se volgers, en gebaseer op die voedsel bestuurspraktyke tydens die verwoestende droogtes in die tyd van Jakob en van Josef, was hulle besig met 'n baie beter bedeling as Enlil se volgelinge. Dit is duidelik dat Noag Enki die regverdige volg wat die uitkoms lewer wat weer later deur Enlil as sy eie vertolk word.

Abraham ervaar die wrange Enlil eerstehands by die val van Ur, en hy was nie bereid om enige kanse te waag met sy eie oorlewing nie. Hy was selfs bereid om die lewe van sy jong seun, Isak, aan die onverbiddelike God (Genesis 32:9) op te offer om hom tevrede te stel. Die oosterse geleerde Henri Frankfort som die situasie op deur die volgende punt te maak:


"Diegene wat die HERE dien moet afsien van die rykdom, die vervulling, en die troos van 'n lewe wat in harmonie beweeg met die groot ritmes van die heelal!"

Bramley het die volgende opgemerk: "Ons vind dus dat Ea [Enki] die beweerde oortreder was wat probeer het om die vroeë mens (Adam) op die pad na geestelike vryheid te lei. Dit dui daarop dat Ea bedoel het dat sy aardse skepping naamlik die Homo sapiens, geskik moes wees vir Aardse arbeid, maar op 'n stadium het hy (“Nou het die mens geword soos een van Ons deur goed en kwaad te ken.) van plan verander het oor die gebruik van geestelike slawerny as 'n manier tot ‘n doel."

In die tyd van Noag, was dit Enlil wat óf die Groot Sondvloed of vloed as 'n manier om die mensdom te verdelg geskep het (omdat hulle kwansuis te veel geraas gemaak het in die Sumeriese verhaal of booshede bedink het in die Bybelse verhaal), of anders geweier het om die mense te waarsku of enigiets te doen om hulle te red of om hulle te help om hulself te red. Enki, aan die ander kant, wat blykbaar teen die bevele van die Anunnaki gaan en (wat Enlil nou as aardse verteenwoordiger, verteenwoordig), help deur aan “Noag planne te voorsien vir die bou van ‘n ark” wat teweegbring dat vele die val van Atlantis oorleef.

http://www.wendag.com/images/sumer/sumerian%20family%20tree.gif

Stefanus
7th July 2011, 01:15
Die Sumeriese Stamboom

http://www.wendag.com/images/sumer/Marduk_and_pet.jpgOm waardering te kry vir die voortgesette sage van Enki teenoor Enlil, is dit insiggewend om kennis te neem van hul pikorde in die Sumeriese Stamboom, ook bekend as die "Groot Vergadering van die Anunnaki" ook bekend as die Elohim.

Marduk [AMAR.UTU] (wat die god van die Babiloniërs geword het) was Enki en die godin Damkina se eers geborene. Enki had ook 'n ander vrou, Ninmah ("Groot Koningin"), en was ook die "Godin van die Lewe" genoem.
In die skepping tekste dien Ninmah as 'n vroedvrou, terwyl die moeder godin Nammu verskillende soorte menslike individue uit stukke van klei maak gedurende 'n fees wat deur Enki ingestel was om die skepping van die mensdom te vier.
Nammu was ook bekend as Antu, die hoof-metgesel van An of Antu wat geboorte geskenk het aan Enki.

Enlil wat getroud was met Nin-khursag se seun was Ninurta (Ningirsu), die geweldige jagter. By 'n ander vrou, Ninlil (Sud) het Enlil 'n tweede seun, Nanna (Suen) gehad, wat bekend gestaan ​​het as die "Bright One".

Nanna en sy vrou Ningal, was die ouers van Utu/Shamash ("Sun") en Inanna (Ishtar genoem deur die Babiloniërs, die godin van die planeet Venus), wat getroud was met die Herder-Koning Dumu-ZI (laasgenoemde vermeld in die Semitiese Ou-Testamentiese boek Esegiël 8:14 as Tammus).

Nog 'n seun van Enlil en Ninlil was Nergal (Meslamtaea), Koning van die onderwêreld. Hy trou met Eresh-kigal die Koningin van die onderwêreld of land van die dooies, die dogter van Nanna en Ningal (dws Inanna se suster), en die moeder van Lilith (wat die Diensmaagd van Inanna geword het, haar moeder se tante).


Marduk - AMAR.UTU

Marduk die seun van Ea (Sumeriese Enki) en Damkina en die erfgenaam van Anu, se spesiale eienskappe was god oor water, plantegroei, die oordeel, en die magiese.
Hierdie was egter oorskadu deur die politieke ontwikkeling van die tyd.

Net soos Enki tydelik mag gegee was en beheer oor die Aarde gehad het gedurende die Era van die Vis, het Marduk wat met die planeet Mars geïdentifiseer word, en dus die sterreteken van die Ram gehad het, beheer gehad tydens die tydperk van die Ram. Afhangende van die tyd om elke teken was Marduk se (kort) tydperk van Aries waarskynlik ongeveer 2000 vC tot sowat 600 B.C.E. Dit was gerurende hierdie tyd van oorloë tussen die gode waar Marduk gepoog het om die oorhand oor Enlil te verkry, en die Anunnaki wat die laasgenoemde nie ondersteun het nie. Die feit dat dit 'n baie vuil oorlog was, was nie noodwendig Marduk se skuld nie.

Ongeveer 2000 vC het Enlil se seun, Ninurta, nagelaat om die Anunnaki troepe aan hul kant geskaar te kry, en het Enlil uit 'n drastiese poging om van die troepe onder beheer van Enki ontslae te raak, Sodom en Gomorra verwoes. Na die voorval het Marduk uiteindelik sy kans gekry om bevel oor te neem.


“Lord Anu, lord of the gods who from Heaven came to Earth,

and Enlil, lord of Heaven and Earth

who determines the destinies of the land,

Determined for Marduk, the firstborn of Enki,

the Enlil-functions over all mankind;

Made him great among the gods who watch and see,

Called Babylon by name to be exalted, made it supreme in the world;

And established for Marduk, in its midst, an everlasting kingship.”


Marduk was nie net die aartsvyand van Inanna nie, maar het almal om en oor hom kwaad gemaak. Selfs sy pa Enki, moes sekerlik gewonder het waar hy verkeerd geloop het in die opvoeding van sy eerste seun, 'n vraag wat dalk vir enige pa nie ongewoon is nie. Terselfdertyd, moet erken word dat Marduk sonder twyfel 'n ernstige pyn in die agterent vir Enlil was, en sou dit dus vir Enki oomblikke van opregte trots besorg het.

Marduk van Babilon het uiteindelik wraak geneem op die Enlil ondersteuners bekend as die Hebreërs, wat gekant was teen Marduk se bewind, en hulle leiers daarna vir sewentig jaar in ballingskap geneem. Gedurende hierdie tyd het Enlil nooit 'n hand gelig om hulle te help nie. Enlil se siening was dat hulle vervangbaar was en het die tydperk gebruik tot voordeel vir homself met die wete dat 'n klein bietjie "goeie verhoudings" meer werd is as die waarheid vir sy volgers.

Dit is duidelik dat iemand, in teenstelling met hul voorvaderlike patriarg Noag, misluk het deur die verkeerde perd op te saal.

Die kort tydperk van die Ram waar Marduk die onderwerping van die mens deur Enlil oorgeneem het was die politiek van slawerny soort van vreemde bedmaats. Die tydperk was egter kort van duur om voordeel te verleen vir die voorbereiding van die Anunnaki vir Enki se oorname ongeveer 600 vC, toe die tydperk van die vis (Pisces) begin het.

Stefanus
19th July 2011, 01:19
"Historiese mites"


Indien die stories van die ou verlede ooreenkom met 'n godsdiens of 'n agenda, word hulle geskiedenis.

As die ou stories nie saamstem nie, word hulle mites.

Vreemd genoeg is hierdie stories, hetsy geskiedenis of mite, verbasend eenders.

Grotendeels word die geskiedenis deur die wenners geskryf. Hierdie feit beperk egter die geskiedenis ernstig, deur dat slegs gebeure en beskrywings van die werklike gebeure wat “inpas" in 'n vooropgestelde paradigma toegelaat word om ten minste in die geskiedenis opgeneem word. Oorwinnaars doen gewoonlik groot moeite om hul oorwinnings en daaropvolgende reëls, insettinge en verskeie dwaashede te regverdig.

'n Mite Aan die ander kant, kan beskou word as 'n minderheids verslag, 'n verslag wat nog steeds volkome geldig is, maar een wat waarskynlik nie opgewasse is met betrekking tot teendeel argumente betreffende die waarheid en die juistheid daarvan nie omdat die wenners tot buitengewone lengtes gaan om hierdie “lastige waarhede” te onderdruk. So 'n mite / minderheids verslag kan nog steeds as geskiedenis gesien word, maar is nie aanvaarbaar deur die owerhede nie, wat in die meeste gevalle selfs 'n godsdienstige hiërargie is en selfs meer geneig is tot moedswillige teenkanting teenoor die geringste aanduiding van so 'n minderheids verslag. Boek brandstigting en soortgelyke dade is die essensie van godsdienste, wenners, en fanatiese regerings se bedoeling om een gelykvormige siening af te dwing.

Een van die vernaamste redes waarom baie ander legitieme geskiedenis verhale, mites, fantasieë, fiksie, en allegorieë (veral deur verskeie godsdienstige fanatici) genoem word is omdat baie van hierdie mites ander gode en godinne wat interaksie met die mens (dws, verwekking, seks, die skep van babas en helde, wat geheel en al onredelike eise, ens) bevat. Dit is in teenstelling met 'n "een ware godsdiens" (soos gedefinieer deur 'n bepaalde godsdienstige fanatikus), wat slegs een god (of godin) toelaat om interaksie te hê met mense in wat blyk te wees, fantastiese (geheimsinnige en / of wonderbaarlike) omstandighede. Veronderstel hierdie ander "godinne en gode" is eenvoudig buiteaardse intelligente wesens, tegnologies verhewe vreemdelinge, en / of enige ander hominied tipe spesies (byvoorbeeld, die Anunnaki soos aangeteken deur die Sumeriese beskawing), en as hierdie mense betrokke is by die skep van 'n sub-spesies van die mens deur gemeenskap of tegnologiese gekonkel kan dit gesien word as 'n goeie rede om die twyfel rondom hierdie geskiedenis / mites te verwyder.

Nog 'n manier om hierna te kyk is om te veronderstel dat alle geskiedenis in wese mites is, dit wil sê, "tradisionele verhale gewoonlik met bonatuurlike of denkbeeldige persone en populêre idees oor die natuurlike of maatskaplike verskynsels gebou." Die graad wat bepaal of die geskiedenis / mites werklikheid is, is volledig afhanklik van die historikus / mite maker se benadering, hulle vooroordele, paradigmas, vernuf en aan wie hulle verskuldig is (die laasgenoemde, insluitend spesifiek die magte van die dag, staats godsdienste, heersers, regerings, en die gode van verskeie kleure en geure).

Die oorwegende Westerse siening van die geskiedenis (dit wil sê, dit is 'n mitiese paradigma) berus op die Joods / Christelike godsdienstige tradisies (al is dit met ‘n toenemende invloed van die Islamitiese paradigmas). Die grootte van die mites, fantasieë, en ongelooflike verhale in hierdie godsdienste is fenomenaal. Hulle is in staat om weg te kom met enige iets, selfs wanneer die meeste van hulle meer ongelooflike stukkies net so afgeskryf van vroeëre mites, fantasieë, en so meer. Die eenvoudige rede daarvoor is dat hierdie drie monoteïstiese groepe wat meer dikwels as nie, oorwinnaars was oor minder samehangende panteïstiese gelowiges. Dit beteken nie dat daar geïmpliseer word dat die monoteïstiese groepe eintlik reg is nie, net meer gefokus op die doodmaak van “nie-gelowiges” as die panteïstiese groepe.

Panteïstiese kulture met die tradisies van talle gode en godinne het een ding in gemeen: hulle is geneig om baie meer verdraagsaam (tolerant1) teenoor ander mense se oortuigings te wees. Hulle is meer geneig tot 'n baie groter "leef en laat leef" houding. In sommige gevalle kan 'n gevestigde kultuur, soos Rome selfs 'n verloorder se Pantheon (soos een wat uitgevaardig is deur die vroeëre Grieke) met slegs klein veranderings die verloorder se paradigma aanneem in hul eie weergawe van die gode en godinne. Aan die ander kant sal 'n monoteïstiese kultuur met 'n enkele, jaloerse, wraaksugtige, en geheel en al disfunksionele god, wat super egosentries genoeg is om te eis dat hy en net hy beskou word as die "enigste god" geensins verdraagsaam wees teenoor ander paradigmas nie.



1 tolerant: 1 disposed or accustomed to tolerate others or their acts or opinions. 2 enduring or patient. 3 exhibiting tolerance of a drug, etc. Synonyms: 1 open-minded, objective, dispassionate, broad-minded, indulgent, lenient, magnanimous, patient, generous, charitable, catholic, latitudination, permissive, liberal, easygoing, bighearted, fair, evenhanded, understanding, considerate.”

Die ironie is dat die meeste, indien nie almal van die monoteïstiese godsdienste feitlik al die sinonieme hierbo gelys as 'n fundamentele basis vir hul godsdiens aanvoer, maar dan ‘n lynreg teenoorgestelde posisie in die handhawing van hulle baie smal en ingeperkte oortuigings deur elke een van die sinonieme vir verdraagsaamheid skend. Die toppunt van die ironie is dat 'n kerk hulself "katoliek/heilig" kan noem en dan geheel en al in stryd met die definisie van die woord optree. Die ironie is ook dat die bevoorregte, onverdraagsame individue van 'n godsdiens wat die bedrog pleeg ten volle bewus is van die misdade wat hulle pleeg.


Die "...van wat reg is” is 'n bekommernis wat uniek is tot die Christendom. Die Romeinse Ryk was gevul met godsdienste van alle soorte: familie godsdienste, plaaslike godsdienste, stad godsdiens, staat godsdienste. Feitlik almal in hierdie verstommende kompleksiteit, behalwe die Jode, aanbid talle gode op talle maniere. So ver as wat ons kan sien was dit byna nooit as 'n probleem gesien nie. Niemand het gedink dit was teenstrydig of selfs problematies om Jupiter en Venus en Mars en selfs ander van die "groot" gode saam met die plaaslike gode van jou stad en die minder goddelike wesens wat omsien oor jou gewasse, jou daaglikse sake, jou vrou in kindergeboorte, jou dogter in siekte, en jou seun in sy liefde vir die lewe te aanbid nie. Veelheid het respek geteel, en vir die grootste deel, het pluraliteit verdraagsaamheid geteel. Geen een het die veronderstelling gehad dat indien hulle reg was om hulle gode te aanbid deur die wyse wat toepaslik vir hulle was, jy dus verkeerd sou wees om jou gode te aanbid deur die manier wat toepaslik vir julle was nie.

"Daarbenewens is een belangrike kenmerk van hierdie antieke godsdienste - met die gedeeltelike uitsondering, weereens afkomstig van Judaïsme - is dat aanbidding nooit meegegaan het met dogmatiese leerstellings en aansprake oor 'n God nie. Daar was geen geloofsbelydenisse wat uitgedink is om die ware aard van die gode en hulle interaksie met die wêreld te verkondig nie, geen leerstellings van die geloof wat gedurende die dienste van aanbidding opgesê word nie, daar was nie so iets soos "ortodoksie" (regte gelowe) of "kettery" (valse gelowe) nie. Wat saak gemaak het, was tradisioneel goedgekeurde dade van aanbidding, en nie dogmatiese gelowe nie.

"Maar toe kom die Christendom. Die oomblik toe 'n paar van Jesus se volgelinge hulle oortuiging uitgespreek dat hy uit die dood opgewek was, het Christene begin glo dat Jesus self (en nie die boodskap) die enigste weg van verlossing was. Die gebeurtenis het ‘n nuwe faktor in die godsdiens toneel teweeg gebring. Christene het deur hul aard eksklusief geword en aanspraak daarop gemaak dat slegs hulle reg is en in so 'n mate dat almal wat anders gedink het verkeerd was."

Monoteïsme geniet in werklikheid 'n strategiese voordeel bo die panteïsme deur dat die monoteïstiese kultuur uit die aard van hul posisie enige en of alle van sy beweerde moraliteit en etiek kan ignoreer in die vernietiging van enigiemand buite hul kultuur, met inbegrip van enige en alle panteïstiese tradisies, terwyl die verdraagsaamheid van die laasgenoemde inhibeer eintlik dit wat insgelyks ontbreek in genade, geregtigheid en regverdigheid in die monoteïstiese kultuur. Verdraagsame mense is baie meer geneig om te huiwer om onskuldiges te slag, terwyl die monoteïstiese ingesteldheid geen grense in die verdediging van die geloof erken nie. Die eind resultaat is dus godsdienstige oorloë wat sterk ten gunste van monoteïsme is.



Natuurlik sal twee monoteïstiese kulture wat teen mekaar te staan kom, relatief gesproke op gelyke voet wees, hoewel die graad wat 'n monoteïstiese kultuur gegroei het, ryp geword het, en die punt bereik het waar hulle oor die lewe in ooreenstemming met hul eie beginsels nadink, selfs met diegene met verskillende filosofieë oor die weg kom, sal ‘n nadeel hê teenoor die wat 'n onvolwasse monoteïstiese kultuur aanhang wat absoluut geen berou het in die oortreding van hul eie geloof, moraal en etiek nie.


Die huidige stand van sake in die geskiedenis van die antieke wêreld, die veronderstelling wat in hierdie verhaal te voorskyn kom is dat die sogenaamde gode en godinne was (is?) werklike sterflike wesens wat bestaan het, dikwels disfunksionele wesens was wat letterlik en figuurlik heersers oor elk van die lede van 'n mindere spesies aangestel was en sommige wat soos disfunksionele afwesige verhuurders opgetree het. Verder het een van hul lede (nog sterflike en duidelik disfunksioneel, naamlik Enlil, ook bekend as die HERE of Jahweh) buitengewone moeite gedoen om te verseker dat sy volgelinge (sy volk, sy aanhangers) nie net soos die pes enige van die ander gode en / of godinne vermy nie, maar deur heilige oorloë, jihad, en massa slagtings van onskuldiges van enige stad, kultuur, land, of samelewing wat nie eens is met, of hom aanvaar nie.

Die geskiedenis van die antieke wêreld in ooreenstemming met die Ou Testament van die Bybel, byvoorbeeld erken dat daar baie ander gode en godinne was nie (sowel as heersers oor die mindere mense, en uiteraard natuurlik aanbid word). Die Bybel dring egter daarop aan dat al sulke aanbidding godslastering was en fundamenteel verkeerd is, nie gekondoneer kan word nie, en met die dood gestraf moet word. Aan die ander kant wys die geskiedenis (beweerde mites) van ander kulture met 'n meer ekumeniese standpunt, en was meer geneig om daarop te let hoe dikwels die vernaamste gode en godinne interaksie met die mens gehad het om ‘n nageslag voort te bring. Vir die gode en godinne, was dit wat hulle gedoen het. Hierdie alternatiewe panteïstiese geskiedenis gee dus net die feite.

Stefanus
3rd August 2011, 00:05
God, gode en godinne:


As 'n kwessie van semantiek moet ons ook aandag gee aan die eerste hoofstuk van die boek van Genesis en die eerste drie verse van die tweede hoofstuk wat na God verwys, dit wil sê, 'n Skepper God, die Skepper van die hemel en die aarde.

Hierdie Skepper God moet nie verwar word met die "HERE God" wat vir die eerste keer in Genesis 2:4 te voorskyn kom, en wat in wese die res van die Ou Testament in beslag neem nie. Wat die laasgenoemde betref, spesifiek die "HERE God" behoort daar NIE aanvaar word om almagtig te wees, alwetendheid (oor enige onderwerp nie, en nie net wetenskap nie) en alomteenwoordig (in die verlede of die toekoms) nie. Die "HERE God" in die Bybel is baie meer geneig om 'n laer vlak god te wees, of meer akkuraat 'n Here in die sin van 'n verhuurder, of iemand met 'n titel wat vermoedelik sy gade sou kwalifiseer om 'n dame te wees.

Die gode en godinne waarna ons sal verwys is in werklikheid net vaagweg verwant aan die Skepper God. Hierdie laer vlak gode is meer verwant aan mitologiese gode en godinne. Hierdie mites en legendes is egter nie noodwendig fantasie of suiwer fiktiewe verhale nie. Om die waarheid te sê, moet dit beklemtoon word dat ons die veronderstelling aangaan dat al hierdie, sogenaamde mitologiese gode en godinne gebaseer is op die ware historiese individue wat vir die grootste deel buitenaardse intelligente wesens is, en wat ook, in vergelyking met die mens ten minste, oor werklik verstommende tegnologiese eienskappe beskik. Verder het die gode en godinne ‘n lang evolusionêre ketting waardeur hulle relatief indrukwekkende persoonlike talente, vermoëns en eienskappe ontwikkel het.

Die aanname wat ons hier maak, is in wese 'n bevestiging van die Sumeriese annale wat hul gode en godinne beskryf en die feit dat hierdie "Anunnaki" ("diegene wat uit die hemel na die aarde gekom het" of "val") is in werklikheid nie veel meer as 'n uitgebreide, soms disfunksionele familie van buitenaardse intelligente wesens wat oor die algemeen graag beheer oor die aardlinge wil uitoefen (god speel).

'n Uitvloeisel van hierdie aanname is dat sekere koninklike bloedlyne en hul verwante DNA afkomstig is van hierdie gode en godinne, en is dus fundamenteel belangrik in terme van wat enige van hul nageslag kan hoop om te bereik in hul leeftyd. Hierdie aannames en ander soos hulle, is gebaseer op 'n enorme biblioteek van feite, insluitend aanvanklik die Sumeriese annale van die geskiedenis waarin buitenaardse intelligente wesens (aka voogde, watchers, Anunnaki, et al) die rol van die gode en godinne oor geneem het in die aanvaarding van mag oor 'n mindere, tegnologies (en dalk andersins) ontwikkelde menslike ras. In 'n neutedop, word daar aanvaar dat die koninklike bloedlyne bloed van die buiteaardse "here" en "dames" bevat.

Daar kan ook so in die verbygaan kennis geneem word dat die eerste vyf boeke van die Bybel vir die eerste keer op skrif gestel was gedurende die tyd toe die Jode gevange gehou was in Babilon (c. 600 vC). Dit is heel moontlik dat die Torah die gevolg van sekere, gewoonlik geletterde individue met 'n bietjie meer tyd op hulle hande as normaal, en dus in staat was om ongehinderd plagiaat te pleeg uit die Sumeriese en Babiloniese geskiedenis.

Stefanus
3rd August 2011, 08:35
I. Die eerste generasie AN.UNNA.KI


Tiamat.

Tiamat, alias [Tiamtu, Tamtu, Tauthe, Tiawath, Moeder Hubbur (Ummu-Hubbur or Skepper van Alle Dinge), Die See, die Meisie wat die Lewe gegee het, die Draak Koningin]


Metgeselle:



Abzu
Kingu




Kinders van Tiamat en Abzu:



Kingu (Qingu - Beskermer van die “Table of Destiny”)
MUM.MU.(Mummu)
LAH.MU. (Lahmu)
LAHA.MU. (Lahamu)




http://www.wendag.com/images/sumer/tiamat.png

Aan die een kant is Tiamat die vroegste moeder van wie enige een hulle afkoms kan opspoor. Aan die ander kant kan sy 'n mitologiese wese wees wat meer fantasie as histories, of meer simbolies as 'n werklikheid is (byvoorbeeld, die konstante verwysings na Haar as "Die See", "die primordiale chaos", en dies meer). Vir alle praktiese doeleindes kan mens Haar as 'n allegorie vir dit wat buite die verstaan van ons begrip is beskou.
Dit is duidelik dat baie lewensvatbare en werklike interpretasies verkry word in die mitologiese beskrywings, maar die meer alledaagse eise kan onderhewig wees aan oordrywing.




"Tiamat, die Draak Godin van chaos en duisternis, is deur Marduk, die God van Geregtigheid en Lig beveg."
Dit kan ‘n aanduiding wees op die verandering van 'n matriargale na 'n patriargale stelsel wat plaasgevind het.


Voor die wêreld soos ons dit ken geskep was het die Babiloniërs gesê dat daar slegs Tiamat, die Draak Godin van sout water en haar metgesel Apsu, god van die vars soet waters was. Albei verteenwoordig die idee van die chaos wat vorm en orde voorafgegaan het wat die fondament is waarop die beskawing rus. Tiamat en Apsu is die ouers van al die groot gode en godinne van Babel, wat na vore gekom het uit Tiamat se almagtige moederskoot. Daar is geen beelde vir haar bekend nie, maar sy word voorgestel as 'n Draak Godin in die vorm of die verpersoonliking van die Wilde, Oerlandskap Kragte van die heelal voor die gevestigde orde. Ons weet ook dat Haar jong kinders as gode en godinne grootgeword het, hulle was egter so lawaaierig en in so ‘n mate dat Vader Apsu geen rus kon vind gedurende sy nagrus nie.

Apsu het na Tiamat gegaan om te kla oor die lawaai van die jong gode, maar Tiamat het geen aandag geskenk aan Apsu se klagtes nie. Rivkah Harris, verduidelik dat ons eers met diep insig vir Tiamat ontmoet in die verhaal van die skepping as 'n jong vrou met klein kindertjies. In hierdie tyd is sy verdraagsaam en vrygewig, maar geheel en al gekant teen die uitdunning van haar kinders. Die jonger Tiamat aanvaar dus haar gade se dood ter wille van die kinders. Harris beklemtoon ook die feit dat Tiamat se beeld baie positief is, want haar epiteton is elletu, of suiwer.

Maar Apsu bedaar nie en is nog steeds ongelukkig oor die lawaai van die jonger geslag, saam met Mummu, sy vizier, smee vader Apsu ‘n komplot om beide die jonger gode dood te maak om die geraas vir eens en vir altyd te stop. Tiamat verwerp die plan kategories. Maar die jonger gode, uit vrees dat hulle wel gedood kon word deur hul ouers, besluit om hul grond te staan. Na oorweging het Enki, die God van magie, soet waters van die diepte en beskermheer van alle kuns en kunsvlyt, deur middel van ‘n towerspreuk wat Apsu en Mummu laat slaap en dood dan beide.

Enki gevul met hartseer en skuld, onttrek aan die moerasse van Eridu, en bou toe daar sy tempel, die E-abzu of E-engurra. Dit is interessant dat een van die name van Enki se tempel presies dieselfde naam van sy Vader het, die God van magie wat gedood was om te verseker dat sy broers en susters te kan lewe. Op die manier is die tempel, of die grond en die fondament vir Enki se aanbidding, gebou op die wese / nalatenskap van sy vader. Enki neem toevlug in sy heilige ryk, met sy geliefde vrou Damkina. Daar raak hulle swanger en gee geboorte aan Marduk, hul seun, 'n wonder kind, perfek in vorm en krag, geseën deur al die gode en godinne van die land.

Wanneer ons Tiamat weer ontmoet, sê Harris, Sy is ouer, diep geskud deur Apsu se dood, en is nou gereed om wraak te neem teen haar eie nageslag. As Moeder Hubur, die onderwêreld-rivier, wat alle dinge skep, baar Sy reuse slange met gif vir die bloed, gemantelde drake met 'n goddelike glans dog met 'n verskriklike gelaatstrekke, vir die oorlog. Sy kommandeer 'n horingslang,' n mushussu-draak, 'n lahmu-held,' n ugallu-duiwel, 'n hondsdol hond,' n skerpioen-man, umu-duiwels, 'n vis-man,' n bul-man, en elf ander onder haar bevelvoerder (seun) Qingu. Sy het Qingu die “Tablet of Destinies” gegee om sy bevel-en aanval te fasiliteer.

Tiamat is dus 'n baie meer gedugte teenstander as Apsu, en haar gesag, bevestig dit in so 'n mate dat dit hulle verplig is dat sy uitgeskakel moet word. Die jonger gode benodig dus dringend 'n bevelvoerder, en kry hom in die jong Marduk,' n held in wording, nog onbeproef. Marduk waag dus om ‘n oorwinning te behaal oor die grootste van alle magte tot op datum, die stammoeder wat geboorte gegee het aan die wêreld, maar wat verandering moet aanvaar en iets anders word, miskien iets groter.

Aanvanklik verwar Qingu se strategie Marduk terwyl Tiamat hom met towerspreuke en spottende aanmerkings besig hou. Ten einde was Tiamat aangehits tot 'n finale enkele skermutseling met Marduk waar Sy voortgegaan het om haar towerspreuke na hom te werp, maar Marduk het haar in ‘n net vasgekeer en winde op die woedende Tiamat afgewerp wat sy probeer sluk het, Marduk sny haar hart in twee, vergruis daarna Haar skedel wat haar dood veroorsaak. Daarna was daar die enorme poging om die oorblyfsels van die Groot Tiamat op te tel. Die waardigste teenstander ooit teen 'n jong held en dus is ‘n nuwe orde geskep vir al die wêrelde. Die dele van Tiamat se liggaam was gebruik om die heelal te skep soos ons dit ken, en die goddelike skepper in die verhaal was Marduk. Byvoorbeeld, Tiamat se liggaam het in die laer heelal geval, die een helfte het die koepel van die hemel geword, haar oë het die bronne van die Tigris en die Eufraat riviere gevorm.

Tiamat en Marduk se geheim was elke jaar in Babilon gevier, gedurende die nuwe jaars of die Akitu fees, waar die lewe gesien word as die makmaak van die primitiewe Chaos, 'n taak wat inderdaad nooit eindig nie. Die Verborgenheid van die Heftige Draak (Tiamat) en Haar gedugte teenstander wat ook die oorwinning van die held-gesentreerde bewussyn verteenwoordig deur Marduk in opposisie tot die sikliese siening van die wêreld gesentreer op gemeenskaplike waardes, waar die kollektiewe voorrang oor individualisme aan die lig bring word. Marduk is die eerste heldhaftige “drake doder” in die wêreld se geskiedenis. Onthou egter dat sy glorie gebou was op die oorblyfsels van Tiamat, die glorie ryke wat Babilon geword het.



Natuurlik, om eerlik te wees, moet ons daarop let dat die vermelde gedeelte heeltemal korrek suggesteer dat wat gebeur het, nie soseer 'n eenvoudige familie rusie was nie, maar 'n verskuiwing in die mag van die matriargie na die patriargie ('n prestasie wat baie duisende jare gelede afgespeel het).

Dis kan ons sê, wat ons hier het is: "Tiamat, die Draak Godin van chaos en duisternis, word deur Marduk, die God van geregtigheid en Lig beveg. Dit is die verandering van 'n matriargale na 'n patriargale stelsel wat duidelik plaasgevind het."

(Daar was ook blykbaar 'n probleem met die kinders wat kwansuis te lawaaierig was.) Hierdie is blykbaar 'n algemene probleem onder die Anunnaki en vreemd genoeg, moet ons die nie ignoreer nie want dit mag dalk belangrik wees.
Die feit dat so 'n wanfunksionering in 'n gesin kan bestaan en vaagweg bekend lyk, dui op die moontlike werklikheid van baie sogenaamde mitologiese eise.



"In die Babiloniese mitologie wat afgelei is van die Sumeriese weergawe, word die Godin Tiamat as die see verpersoonlik. Sy word beskou as die monsteragtige verpersoonliking van die primordiale chaos" (monsteragtige is 'n vergelyking en daardie kragtige vroulikes kom dikwels oor as monsteragtig in die verhale).
"In die Enûma Elish, die Babiloniese epos van die skepping (wat weereens ook gebaseer is op die ouer Sumeriese weergawe) gee Tiamat geboorte aan die eerste generasie van die gode. Tiamat was die "helder" verpersoonliking van die sout water wat brul en verslaan word in die chaos van die oorspronklike skepping. Sy en Apsu het die kosmiese afgrond gevul met die oer-waters Sy is 'Ummu-Hubur - Formeerder van alles'. "


In die mites aangeteken op spykerskrif tablette het die godheid Enki (aka Ea) geglo dat Apsu, ontsteld was oor die chaos wat Tiamat en Apsu geskep het en van plan was om die jonger gode te vermoor, en dus het Enki Apsu gedood. (Die Anunnaki het ‘n neiging om sake in hul eie hande te neem) Dit veroorsaak dat Kingu, Apsu se seun kwaad word en rapporteer dus die geleentheid aan Tiamat, waarna (ten spyte van die pleidooi van selfverdediging deur die kinders) sy monsters geskep het om die gode te beveg ten einde Apsu se dood te wreek. Dit was haar eie nageslag: reuse slange van die see, storm demone, vis-manne, skerpioen-manne en vele ander. (En so verkry sy haar titel as "Dragon Queen".)

Tiamat is in besit van die “Table of Destiny” en in die primordiale stryd het sy die aan Kingu, haar seun en die God wat sy as haar minnaar en die leier van haar weermag gekies het oorhandig. Anu verkry die belofte van die ander gode dat hy eerbiedig sal word as "die koning van die gode" voordat hy haar oorwin. Getrou aan die legendariese vereistes, was hy gewapen met pyle van winde, 'n net, 'n knuppel, en 'n onoorwinlike spies.



And the lord stood upon Tiamat's hinder parts,
And with his merciless club he smashed her skull.
He cut through the channels of her blood,
And he made the North wind bear it away into secret places.


Anu sny Tiamat in die helfte en vorm die hemel en die aarde van haar ribbes. Van Haar weenende oë, die bron van die Tigris en die Eufraat. Met die goedkeuring van die oudste godhede, het hy uit Kingu die Tablet van Lotsbestemming (Table of Destiny) verkry en stel homself aan as die hoof van die Babiloniese panteon. Kingu is gevange geneem en later verslaan, sy rooi bloed word gemeng met die rooi klei van die aarde wat die liggaam van die mens sou maak, geskep om op te tree as werkers van die jonger Igigi gode.



(Die voorafgaande beskrywing mag dalk net 'n bietjie oordrewe wees. Soos met enige mites en fantasieë wat nie deur die hoofstroom aanvaar word nie is daar 'n algemene gebruik om die opsetlik so te vertolk asof hulle net te ongelooflik en ongeloofbaar as moontlik sou wees, en daardeur word daar gepoog om te verseker dat geen rasionele mens ooit die mites as enige aanduiding van die werklikheid sal aanvaar nie. Nes die inskrywing hierbo. Aan die ander kant, as mens dieper kyk en probeer om die werklikheid agter dit wat beskryf word as die skepping van die aarde, sonnestelsel, en so meer te onderskei, kan mens 'n paar baie interessante feite ontdek. Soos, byvoorbeeld, die feit dat die eerste hoofstuk van Genesis die skepping van die wêreld in 'n wyse wat chronologies en wetenskaplik moontlik is volg. Daarom moet ons verskeie ander skrywers met 'n oog vir detail en die ingesteldheid om vanuit die mites ‘n behoorlike verhaal te skets.


Laurence Gardner, Genesis of the Grail Kings (bladsy 35-36), na wie ons dikwels vir analise en vaste navorsing wat waarskynlik werklik gebeur het sal terugval, het ons die volgende:


Genesis 1:7 notes that God ‘divided the waters’, while in Psalm 74: 13-14, “God ‘didst divide the sea... and... breakest the heads of the dragons in the waters.’ In this account, the dragon of the Tehom [Tiamat] is called the Leviathan (a Canaanite term), as it is also named in the book of Job 41:1. Elsewhere in the Old Testament, the formidable sea-dragon is called Rahab, as in Psalm 89:9-10: ‘Thous rulest the raging of the sea... Thous has broken Rahab into pieces’; and also in the book of Isaiah 51:9: ‘Awake... O arm of the Lord... Art thou not it that hath cut Rahab and wounded the dragon’.”

“It was a common theme in the writings of the Mesopotamians, Canaanites and Hebrews that the foremost accomplishment of their respective deities was the calming of the wild ocean deep.” “In the sixth century BC, when the Israelites were captives of Nebuchadnezzar, the Enûma Elish was a standard recitation at the New Year festivals in Babylon, as it had been for many centuries.” “There was no way that the old Creation epic could have escaped the attention of the Israelites, and they were clearly fascinated by the content. By that time, they were calling their God ‘Jehovah’, having dispensed with the Canaanite names El Elyon and El Shaddai...” “Thus was the biblical Genesis born, as the Israelite priests made their notes of record. There was, however, a distinct difference between the Babylonian epic and the resultant Genesis account, in that the former tells not only of the god Marduk, but of his being one of a pantheon of gods -- a group of deities who (in parallel Canaanite tradition) were the Elohim.


Alternatiewelik, in Zechariah Sitchin se, "The Twelfth Planet" begin Sitchin deur 'n aanhaling uit die Enûma Elish:



When in the heights Heaven had not been named,
And below, Earth had not been called;
Naught, but primordial APSU, their Begetter,
MUMMU, and TIAMAT -- she who bore them all;
Their waters were mingled together.
No reed had yet formed, no marshland had appeared.
None of the gods had yet been brought into being,
None bore a name, their destinies were underdetermined;
Then it was that gods were formed in their midst.


Op grond van die getuienis uiteengesit in sy boek interpreteer Sitchin die bogenoemde as "die skepping van ons sonnestelsel. In die uitspansel van die ruimte, is die "gode" die planete wat nog nie verskyn het nie en dus nie genoem word nie, hulle "lot" was nog nie bepaal nie, dus hul vaste wentelbane. Slegs drie liggame het bestaan: "primordiale AP.SU" ("een wat bestaan van die begin af"), MUM.MU ("een wat gebore is"), en TIAMAT ('Godin van die Lewe "). Die "waters" van Apsu en Tiamat was gemeng, en die teks maak dit duidelik dat dit nie die water is waarin riete groei nie, maar eerder die primordiale waters, die basiese lewegewende elemente van die heelal."
In hierdie konteks, word Apsu deur Sitchin aangegee as die Son, terwyl die "naaste hy” Mummu (Mercurius) is. "Verder weg was Tiamat. Sy was die "monster” wat Marduk later gebreek het – die "missing planeet” [alias die Asteroïde Belt, et al]. Maar in die primordiale tye was sy was die heel eerste Maagd-Moeder van die eerste Goddelike Drie-eenheid. Die spasie tussen haar en Apsu is nie leeg, dit is gevul met die oer-elemente van Apsu en Tiamat. Hierdie waters "het vermeng geraak" en 'n paar hemelse gode of planete [Mars en Venus] het in die ruimte tussen Apsu en Tiamat gevorm.



Their waters were mingled together...
Gods were formed in their midst:
God LAHMU and god LAHAMU were brought forth;
By name they were called.


Die was gevolg deur ANSHAR en KISHAR (Saturnus en Jupiter), en dan Uranus (Anu) en Neptunus (EA / Enki), die laaste verwek uit Anu: "sy gelyke en in sy beeld". Die Babiloniese weergawe noem die NUDIMMUD. Selfs Pluto word genoem (GAGA), wat ANSHAR se eersgebore is, en wat is 'n bietjie van 'n swerwer (eksentriese wentelbaan?).
Die kritiese funksie van die Enûma Elish, is dan die vernietiging van Tiamat deur Sitchin se "twaalfde planeet" (wat hy NIBIRU noem, alias Marduk). Na bewering is die buitegewoon grootte maan van die aarde 'n deel van Tiamat.

Wanneer dit by Tiamat kom moet ons ook die kwessie van die Drake aanspreek. Die Anunnaki hiërarg Ninurta en Ningishzida as voorbeeld, is geklassifiseer as "Groot Drake". Tiamat, kan as die Draak Koningin (alias Leviátan) beskou word as die voorloper van Egipte se Imperial en Koninklike Hof van die Draak. Volgens Laurence Gardner, Genesis of the Grail Kings (bladsye 123, 223, 377), die Draak Hof:



“provided a firm foundation for priestly pursuits associated with the teachings of Thoth, which had prevailed from the time of Nimrod’s grandson King Raneb, a pharaoh of the second dynasty. It was the obligation of the priests to prepare the exotic food for the light-bodies of the pharaohs, while ensuring the purity of a continuing bloodline which progressed through the Dragon Queens of the Grail Succession.”

“As the generations passed, the ideal of kingship spread through the Mediterranean lands into the Balkans, Black Sea regions and Europe, but for the most part the crucial essence of the old wisdom was lost. This gave rise to dynasties that were not of the true kingly race - usurping warriors who gained their thrones by the might of the sword [but who may have nonetheless married into the matriarchal line of succession - for purposes of gaining legitimacy -- and thus spawned offspring who did in fact have the royal essence]. The sacred culture of the ancients was retained, however, in the Messianic line of King David of Judah (c. 1008 BC), whose significance was in his pharaonic heritage, not in his descent from Abraham and the Shemite strain. It was because of this particular Dragon inheritance that Solomon the wise, some eight centuries after Queen Sobeknefru was enabled to recreate the royal temple project in Jerusalem.” Curiously, Count Dracula, known to historians as Vlad III of Wallahia was quite simply, ‘son of Dracul’, and Dracul (Dragon) was a style by which his father was known. In essence Count Dracula was a descendant and protector of the knowledge of the very ancient Imperial and Royal Court of the Dragon. He was also, as they say, lambasted by history revisionists into a vampire.

It is noteworthy that “The Christian High Church hounded and persecuted the Sangreal (Holy Grail dynasty of the Messianic line from King David of Israel), and in so doing they were attempting to ‘slay the dragon’. This was a favorite theme of Christian mythology. There was, however, also another dragon - a pseudo dragon - and that was the purple dragon of Imperial Rome. This dragon is portrayed in the New Testament book of the Revelation (12:7-9) as the enemy of the Archangel Michael. Just as Emperor Constantine the Great usurped the early Christian faith in the fourth century, and molded it into a new hybrid state religion, so too had the earlier Emperors usurped the dragon of kingship as the emblem of their own Imperial standard. There is often, therefore, a conflict of identities, and in some literary romance it can be difficult to determine who is battling against whom.” [BTW, note the Red Dragon of the early Welsh, and which is still emblazoned on their national flag.]



http://www.wendag.com/images/sumer/Y_Ddraig_Goch.jpg

Vanuit die "Dictionary of deities and demons in the Bible", is Tiamat ook spesifiek geïdentifiseer as ‘n "Leviátan", 'n Bybelse seedier waarna daar 'n paar keer in die Ou Testament verwys word. Die woord Leviátan het sinoniem geword met 'n groot seemonster of skepsel. Byvoorbeeld, die term verskyn in vyf plekke in die Bybel. Die boek van Job, Hoofstuk 41, toegewy aan die beskrywing van die Leviátan:



Book of Job 3:8 "May those who curse days curse that day, those who are ready to rouse Leviathan "; [Apparently, an early understanding of 'hell hath no fury like a woman scorned.']


Book of Job 41: "Can you pull in the leviathan with a fishhook or tie down his tongue with a rope? Can you put a cord through his nose or pierce his jaw with a hook? ... Can you fill his hide with harpoons or his head with fishing spears?"


Psalms 74:14: "It was you who crushed the heads of Leviathan and gave him as food to the creatures of the desert." [A repeat of Marduk’s claim in the Enuma Elish.]


Psalms 104:24-26: "O Lord, what a variety of things you have made! In wisdom you have made them all. The earth is full of your creatures. Here is the ocean, vast and wide, teeming with life of every kind, both large and small. See the ships sailing along, and Leviathan, which you made to play in the sea.


Isaiah 27:1: "In that day the LORD with His severe sword, great and strong, Will punish Leviathan the fleeing serpent, Leviathan that twisted serpent; And He will slay the reptile that is in the sea." [And now, playful Leviathan is twisted? Hmmm...]



In 'n aangetekende legende, die Midrash deur Pirke de-Rabbi Eliezer, word daar gesê dat die vis wat Jona ingesluk amper deur die Leviatan opgevreet was, wat oor die algemeen een walvis per dag eet . In 'n gesang deur Kalir, is die Leviatan 'n slang wat rondom die aarde gedraai is en het sy stert in sy bek soos die Griekse Ouroboros en die Nordiese Midgard Slang. [Natuurlik, as jy nie 'n walvis is nie, waarom dan ‘n Leviátan vrees?]
Die Bybelse verwysings na Leviátan het ooreenkomste met die Kanaäniete Baäl-siklus, wat in 'n konfrontasie is tussen Hadad (Baal) en 'n sewe koppige seemonster met die naam Lotan. Lotan is die Ugarities ewebeeld vir die Hebreeuse Leviátan. Hadad verslaan hom. Die Bybelse verwysings kom ook ooreen met die Babiloniese skeppings epos Enûma Elish waar die storm god Marduk sy ouma, die seemonster, die Godin van chaos en die skepping nl Tiamat verslaan en skep toe die aarde en die lug van die twee helftes van haar lyk. [Sien, voorbeeld, Sitchin hierbo.]

Die Bybel (AOV) sukkel met die Leviátan en vertaal die op plekke as ‘n seekoei (Job 40:15), en as ‘n Krokodil (Job41:1).
Volgens die mees antieke Joodse midrash, is die Leviátan op die vyfde dag geskep (Yalkut, Gen. 12). Oorspronklik het God 'n manlike en vroulike Leviátan geskep, maar om te keer dat hulle aanteel en die wêreld vernietig, hy het die vroulike gedood en haar vlees gebêre vir die maaltyd wat aan die regverdiges (manlike) verdeel sal word met die koms van die Messias. (Dit klink 'n bietjie patriargaal. Daar kan ook 'n paar ernstige vrae gevra word oor die toestand van die eeue oue vis wat bedien gaan word, selfs nadat dit in op ‘n baie spesiale manier bewaar was.)

Die beste deel is die beskrywing van die Leviátan in die Joodse midrash:



[I]“Once we went in a ship and saw a fish which put his head out of the water. He had horns upon which was written: 'I am one of the meanest creatures that inhabit the sea. I am three hundred miles in length, and enter this day into the jaws of the Leviathan'. When the Leviathan is hungry, he sends forth from his mouth a heat so great as to make all the waters of the deep boil, and if he would put his head into paradise no living creature could endure the odor of him. His abode is the Mediterranean Sea; and the waters of the Jordan fall into his mouth.”


Die die Jordaan-rivier loop uit in die Dooie See, wat daar is GEEN uitlaat nie, die Dooie See is ongeveer 400 meter (1200 voet) onder seespieël.
In die Talmoed word die Leviátan 'n paar keer vermeld. Een in besonder, is:

"...hier is twaalf ure op 'n dag. Die eerste drie uur sit God en leer uit die Torah, die tweede drie uur sit hy en oordeel die wêreld. Die derde drie uur voed God die hele wêreld, die vierde drie-uur tydperk speel God met die Leviatan soos geskrywe is: "die Leviátan wat jy geskep het om mee te speel”.

Die Christelike interpretasie van die Leviátan word dikwels beskou as 'n demoon of natuurlike monster wat verband hou met die Satan of die duiwel, en wat deur sommige as dieselfde monster as Rahab (Jesaja 51:9) beskou word. Aan die ander kant beskou sommige Bybelwetenskaplikes die Leviátan as die bestaande magte as verteenwoordiging van die chaos. 'n Aaantal tolke stel voor dat die Leviátan 'n simbool van die mensdom in opposisie teen God is en beweer dat die diere en wilde diere wat in die boeke van Daniël en Openbaring geïnterpreteer moet word as metafore. Die woord Leviátan het aan die antieke Jode sinoniem geword met die wat besig was om oorlog te voer teen God se koninkryk. Dit geld veral vir nasies wat teen Israel geveg het soos Assirië en Egipte. Volgens Kanaänietiese mites was die Leviátan 'n vyand van orde in die skepping en was deur die Kanaänitiese god Baäl verslaan. Soveel vir 'n diepgaande filosofie! (volgens die tweede wet van termodinamika, is die heelal self in teenstelling tot orde en dus 'n geïsoleerde stelsel in die heelal geneig na wanorde. In hierdie ietwat diepgaande sin is die Leviátan die onverbiddelike pyl van tyd wat die orde van die heelal / skepping afbreek, terwyl bewussyn teen hierdie tendens werk deur orde te skep.

Die Leviátan verskyn ook in die Boek van Henog en gee die volgende beskrywing van hierdie monster. Die vroulike word Leviátan in teenstelling met die manlike wat Behemoth genoem word:



And that day will two monsters be parted, one monster, a female named Leviathan in order to dwell in the abyss of the ocean over the fountains of water; and (the other), a male called Behemoth, which holds his chest in an invisible desert whose name is Dundayin, east of the garden of Eden. - 1 Enoch 60:7-8


http://www.wendag.com/images/sumer/Lev-Beh-Ziz.jpg

In die boek van Job word beide die Behemoth en die Leviátan saam met 'n aantal ander diere vermeld soos bokke, arende en valke, wat die vermoede by sommige Christelike geleerdes laat ontstaan het dat die Behemoth en Leviátan ook slegs gewone veld diere was. Sommige stel die Leviátan voor as ‘n Nyl krokodil. Net soos die Leviátan is die Nyl krokodil waterlewend, skubberige, en beskik oor groot tande. Job 41:18 verklaar dat die Leviátan se oë "is soos die ooglede van die dageraad". Ander stel voor dat die Leviátan 'n oordrewe weergawe van 'n walvis kan wees. (Hoofstuk 41 van Job beskryf die Leviátan se asem van vuur soos 'n draak, en nie een van hierdie diere blaas vuur nie of pas die beskrywings van ander Skrifgedeeltes waarin die Leviatan, soos in die boek van die Psalms, waar dit as 'n dier met ‘n veelvoud van koppe beskryf is; "U het die koppe van die Leviátan verbrysel;" Psalm 74:14).

Sommige Jong Aarde Kreasioniste het beweer dat die Leviátan of 'n dinosourus, soos die Parasaurolophus (ten spyte daarvan dat die 'n herbivoor is en nie-akwatiese diere), of 'n reuse-mariene reptiel, soos Kronosaurus (ten spyte van die gebrek aan pantser en 'n slangagtige liggaam). Ander Jong Aarde Kreasioniste sê dat die reuse-krokodille, Sarcosuchus, die beste pas by die beskrywing in die Bybel.

Stefanus
4th August 2011, 22:45
Abzu (Apsu)

Abzu (apsû) word uitgebeeld as 'n godheid in die Babiloniese skeppings epos die Enûma Elish, geneem uit die biblioteek van Assurbanipal (ca 627 vC), maar die storie was reeds al 'n millennium oud.

Uit die epos van die skepping (Enuma Elish): Tablet I

Hy is die onderwêreld oseaan, die vader van die lug (Anshar) en die aarde (Kishar) en die vader van Lahmu en Lahamu. Hy kon nie die geraas van hul kinders verdra nie en het saamgespan met sy vizier Mummu om die gode stil te maak sodat hy en sy maat Tiamat kon rus, Tiamat verwerp egter die idee. Ea het te hore gekom van die planne, hom gebind met ‘n slapende towerspreuk en hom gedood.

Die Babiloniese 'Epic of Creation - Enuma Elish' is op sewe tablette geskryf, wat elk tussen 115 en 170 reëls lank is.
Dit was vermoedelik nie later as die tyd van die regering van Nebukadrésar in die 12de eeu vC geskryf nie. Daar is egter ook min twyfel dat hierdie storie veel vroeër geskryf was, gedurende die tyd van die Sumeriërs.

Die Babiloniese god het sy werk binne die span van 6 steentablette voltooi. Die laaste en 7de steentablet prys die handewerk en die grootheid van die godheid se werk.

Die 7 skeppings-dae van Genesis in die Bybel is ontleen van die Babiloniërs se Enuma Elish, en hulle het die weer vanaf die Sumeriërs gekry.

Apsu (of Abzu, van Sumeriese AB = water, ZU = ver) en Tiamat was die ouers van die gode Lahmu en Lahamu die "modderige", 'n titel wat gegee was aan die hekwagte van Enki se Abzu tempel in Eridu. Lahmu en Lahamu, op hul beurt, was hulle die ouers van die “as of die spilpunt” van die hemele (Anshar van An = hemel, Shar = as of spilpunt) en die aarde (Kishar), Anshar en Kishar word voorgestel deur die ontmoeting van die aarde en hemel op die horison en raak daardeur, die ouers van Anu en Ki.

Let ook op dat die abzu van die Sumeriese AB “ver” en ZU “water” is ook die naam vir vars water uit ondergrondse bronne wat 'n godsdienstige kleur in die Sumeriese en Akkadies mitologie gegee. Mere, fonteine, riviere, putte, en ander bronne van vars water was veronderstel om hul water uit die abzu te verkry.

Dit is wat Jeremy Swart en Anthony Green se Gods, Demons and Symbols of Ancient Mesopotamia: An Illustrated Dictionary te sê het oor:



...it was anciently believed that springs, wells, streams, rivers and lakes drew their water from and were replenished from a freshwater ocean which lay beneath the earth in the abzu (apsû) or engur... The abzu was the particular realm and home of the wise god Enki (Ea), his wife Damgalnuna (Damkina) and his mother Nammu, and was also inhabited by a number of creatures subordinate to him...The underworld was located even further down, beneath the abzu.(p. 27)


Die volgende verwysing na die Apsu kan gevind word in Thorkild Jacobsen se The Harps that Once...: Sumerian Poetry in Translation:



“The expanse of fresh water thought to underlie the earth. Because of the cleansing power of water, the rites of the Apsû stood for ritual purity in the highest degree.”


Die Sumeriese god Enki (Ea in Akkadies) het volgens oorlewering in die abzu gewoon sedert voor die mens se ontstaan. Sy vrou Damgalnuna, sy moeder Nammu, sy raadgewer, Isimud en 'n verskeidenheid van onderdanige wesens, soos die hekwagter Lahmu, het ook in die abzu gewoon. In die stad Eridu, was Enki se tempel bekend as die huis van die kosmiese waters, en was geleë op die rand van 'n moeras, of abzu. Sekere tenks met heilige water in die Babiloniese en Assiriese tempel binnehowe wass ook abzu (apsû) genoem. Tipies in godsdienstige reiniging was hierdie tenks soortgelyk aan die wasgoed poele van die Islamitiese moskees, asook die doopvont in Christelike kerke.





http://www.wendag.com/images/sumer/molten%20sea.jpg

In die Joodse mitologie is die Yam Mutzak, die "gesmelte see," die groot water reservoir wat buite die tempel in Jerusalem (I Kings 07:23) gestaan het, een van die mees swak verstane van verskeie ikoniese strukture rondom die Tempel. Die beskrywing van die presiese vorm is nie onderworpe aan wetenskaplike debat nie, dit was duidelik 'n geboë waterbak wat op twaalf beeste rus.

Die wasbak het 'n Ou Nabye Oosterse parallel, die Apsu poel, 'n vierkantige tenk van heilige water wat in die binnehof van die Mesopotamiese tempels te vinde was. Apsu is die inwoner van die Aarde "varswater see" (die waterdraer) wat die aarde voorafgegaan en ondersteun. Mitologies is die Apsu die tuiste van Enki / Ea en die fontein van die skepping. In een weergawe van die Mesopotamiese mitologie is Apsu verpersoonlik as die metgesel van Tiamat, die soutwater see draak, en is vernietig deur Ea. Behalwe dat die as ‘n suiwering toestel gedien het, het die apsu tenk by die ingang aan die aanbidder oorgedra dat hierdie heiligdom die woning van ‘n goddelikheid was. Daar word vermoed dat daar rituele was wat spesifiek verband hou met die tenk.

Een van die groot mitiese dade van die god van Israel is die mak maak van die chaos, soos vergestalt deur die water. God bepaal die grense van die water, sodat die land te voorskyn kom (Gen. 1:09, Ps 74:13; 104:7-8; Job 38:8-11). Die gebinde waters is tekenend van die kosmos se gejubel oor die chaos. So het die Yam Mutzak vir die Israelitiese aanbidder die drama van die goddelike skepping visueel saamgevat.

Die twaalf bulle verteenwoordig die Twaalf stamme van Israel wat weer die twaalf huise van die zodiak verteenwoordig, die hemelse orde wat die wêreld omvou.


In die Babiloniese mite was Apsu of Apason (van die Sumeriese Abzu) die primitiewe bodemlose put van soet water waaruit alle dinge ontstaan het. Sy was die Akkadiese weergawe van Tiamat maar met die verval van die matriargale sisteem, het sy die man van Tiamat, die godin van die primitiewe sout waters geword. Toe die twee waters gemeng het, het hulle geboorte gegee het aan Mummu, die Branders, Lahmu en Lahamu en Anshar en Kishar (die ouers van Anu en EA). Die eerste mense wat gevorm was, was deur Nammu met klei vanuit Apsus se water gegrawe.



Die Koninklike Biblioteek van Ashurbanipal, vernoem na Ashurbanipal (668-627 BC), die laaste groot koning van die Neo-Assiriese Ryk, is 'n versameling van duisende kleitablette en fragmente met tekste van alle vorme van die 7de eeu vC. Onder sy skatte was die beroemde Epos van Gilgamesh. As gevolg van die slordige hantering van die oorspronklike materiaal het baie van die biblioteek onherstelbaar deurmekaar geraak, wat dit vir skoliere onmoontlik maak om baie van die oorspronklike tekste te onderskei en te rekonstrueer, hoewel sommige ongeskonde oorleef het.

Die materiaal is gevind in die argeologiese terrein van Kouyunjik (toe antieke Ninevé, die hoofstad van Assirië) in noordelike Mesopotamië. Die terrein is in die hedendaagse Irak.

Ou Persiese en Armeense tradisies dui dat Alexander die Grote, nadat hy die groot biblioteek van Ashurbanipal in Ninevé besoek het geïnspireer was om sy eie biblioteek te skep. Alexander is dood voordat hy in staat was om sy biblioteek te skep, maar sy vriend en opvolger Ptolemeus het toesig gehou oor die begin van Alexander se biblioteek, 'n projek wat gegroei het tot die beroemde biblioteek van Alexandrië.


http://www.wendag.com/images/sumer/Library_of_Ashurbanipal_synonym_list_tablet.jpg http://www.wendag.com/images/sumer/Library_of_Ashurbanipal_The_Flood_Tablet.jpg http://www.wendag.com/images/sumer/Venus_Tablet_of_Ammisaduqa.jpg

Stefanus
6th August 2011, 23:10
Die Anunnaki Stamboom


Noem die naam Anunnaki en diep binne sommige mense roer iets, 'n geheue van Aarde en Mars wat heel dikwels gevoelens van woede, vrees, pyn en verwarring oor die Anunnaki ontwaak. Sommige mense blameer graag die Anunnaki in een of ander vorm vir al die aarde se probleme. Sommige mense onthou dat die Anunnaki deel was van hul familie, vir beter of slegter, en ander wil niks van hulle weet nie want dit bring gevoelens wat hulle liewer wil vermy of ontken. Daar word selfs vertel dat die Anunnaki bose reptiele is wat reeds beheer uitoefen oor die aarde vir die laaste half miljoen jaar, en dat ons hier soos hulpeloos pionne sit onder hul beheer. Ek voel dat baie van wat ons geleer het oor die Anunnaki slegs die gevolg is van slegte pers en as gevolg van foutiewe vertalings en die behoefte om 'n sondebok te wil hê. Moet ek noodgedwonge saamstem met alles wat die Anunnaki gedoen het, of hulle manier waarop hulle dinge gedoen het? Nee stellig nie, hulle het hul goeie kante en ook 'n paar werklike verskriklike kante. Daar was verskillende faksies onder die Anunnaki, en daar was ook vreemdelinge wat die indruk geskep het dat hulle Anunnakis was.

Die Anunnaki is argetipies, simbolies en ook mities. Dus, kan elkeen van ons 'n sekere persoonlike identifikasie met een of meer van hulle hê, wat 'n baie interessante verskynsel is om van naderby te ondersoek. Omdat mens 'n reaksie op die Anunnaki het, is dit 'n groot sleutel met betrekking tot ons persoonlike gevoelens en herinneringe (emosionele en sellulêre) oor die Anunnaki wat steeds ‘n invloed op ons vandag het. Met ander woorde, hierdie argetipes is binne-in onsself. Joseph Campbell het dit so opgesom: "mites is leidrade na die geestelike potensiaal van die menslike lewe." Ons streef om die doel van die ervaring van die lewe te verstaan, en mites help ons deur die lewe as gidse, wys ons waarin ons in staat is, en verskaf ‘n spieëlbeeld wat ons voel. Ons kan die mitologie van die Anunnaki gebruik as 'n manier om onsself te verstaan en te genees.

Die terugkeer van die liefde / God (en die God as die gemeenskaplike bron binne ons almal wat sinkronisiteit , wysheid, liefde en lig is) is nie net nodig vir ons oorlewing nie, ek voel dit is ‘n voorwaarde. Deur die ondersoek na die diep, donker geheime binne ons kan genesing daarvan vinniger plaasvind. Die belangrikste gebeurtenis wat plaasgevind het toe die Anunnaki oor die aarde geheers het, was dat die mens in opstand gekom het teen slawerny en op soewereiniteit aangedring het, en dit ook ontvang het. Die Anunnaki het teruggestaan, en in 'n sekere sin, weggegaan, of het hulle?.

In die begin toe die Bron (God) siele geskep het wat in staat was om op hulself terug te reflekteer wat dit was, het wesens later gemanifesteer in die konstellasie van Lyra. Dit was die eerste "skepper gode" (die Raad van Twaalf en Elohim) wat geweet het hoe om uit lig te skep. En skep was wat hulle gedoen het - planete, sterre, heelal, lewe vir hulself, en uiteindelik ander.

Die stamboom van die Anunnaki is dus leidrade na die geestelike potensiaal van die menslike lewe:



http://www.wendag.com/images/sumer/Annunaki_Family_Tree.png
In die algemeen is die senior-of primêre "blou bloed" Bloedlyne in blou aangebring, die junior “rooi bloed" Bloedlyne is in rooi getoon, die matriargale afstammelinge / heraansluitings word in magenta aangetoon, en ander relevante bloedlyne word in bruin, grys en of swartaan getoon.

Stefanus
23rd August 2011, 08:54
II. Tweede generasie AN.UNNA.KI.

http://www.wendag.com/images/Lahmu_1.jpgLahmu ( Seun van Tiamat en Absu )

Lahmu (Lakhmu) is 'n godheid uit die Akkadiese mitologie, die eersgebore seun van Apsu en Tiamat. Hy en sy suster Lahamu was die ouers van Anshar en Kishar, die hemelse vader en die aardse ma, wat die eerste gode verwek het. Lahmu word soms uitgebeeld as 'n slang, en soms as 'n bebaarde man met 'n rooi serp en ses krulle op sy kop. In Sumeries beteken Lahmu "die modderige" en dit was ook 'n titel wat gegee was aan die hekwag van die Abzu tempel van Enki in Eridu. In latere tye word hy Lahmu die harige genoem. Hy en Lahamu (sy suster / vrou) word nooit afsonderlik genoem nie. (Behalwe, miskien hier.)

Simbolies verwys Lahmu na slik eilande wat vorm waar vars water (Abzu) met sout water (Tiamat) van die Persiese Golf in aanraking kom. Sommige geleerdes bespiegel of die naam van Bethlehem oorspronklik eintlik 'n verwysing na 'n Kanaänitiese vorm van Lahmu, eerder as die Kanaäniete woord vir "brood" sou wees.

Lahmu en Lahamu, is tweeling gode in Mesopotamiese mitologie, die eerste gode wat gebore word uit die chaos wat geskep is deur die samesmelting van Apsu (die water diep onder die aarde) en Tiamat (die verpersoonliking van die sout water), dit word beskryf in die Babiloniese mitologiese teks, die Enuma elish (c. 12de eeu vC).


Lahamu (Dogter van Tiamat en Absu)

Lahamu was die eersgeborene dogter van Tiamat en Apsu in Akkadies mitologie. Lahamu en haar broer/man Lahmu is die moeder van Anshar en Kishar, wat op hul beurt die ouers van die eerste gode was. Lahamu word soms gesien as 'n slang, en soms as 'n vrou met 'n rooi serp en ses krulle op haar kop. Daar word voorgestel dat die paar verteenwoordig word deur die slik van die see bed.

[Die slang/reptiel konneksie met Lahmu en Lahamu kan as 'n erkenning van 'n tydperk toegeskryf word waar reptiele meer as net reptiele was, insluitend meer spesifiek, die drake en die draak koninginne!]


Kinders van Lahmu en Lahamu:


Anshar
Kishar
http://www.wendag.com/images/Ou_sonnestelsel.jpg

Stefanus
9th September 2011, 22:26
III. Derde generasie AN.UNNA.KI.



http://www.wendag.com/images/Anshar.jpg


1. Anshar

Uit die Akkadiese mitologie word Anshar (ook gespel Anshur, wat beteken "sky pivot" of "sky axle") as 'n hemel god beskryf. Hy is ook die man van sy suster Kishar. Hulle verteenwoordig albei die hemel (An) en aarde (Ki). Beide is derde generasie gode, hul ouers wat die slanggode Lahmu en Lahamu en hul grootouers is Tiamat en Apsu.

http://www.wendag.com/images/symbol_Ashur.jpg

Anshar word in die Assiriese godsdiens eerstens as die stads god van Asgur aangegee, en daarna as die nasionale god van Assirië beskryf. In die begin was hy dalk net 'n plaaslike godheid van die stad wat sy Assiriese naam gedeel het. Vanaf ongeveer 1800 vC, is daar sterk neigings gewees om hom met die Sumeriese Enlil (Akkadies: Bel) te identifiseer, en onder die Assiriese koning Sargon II (721-705 vC), was daar tendense om Asgur met Anshar te identifiseer, die vader van An (Akkadies: Anu) in die skepping mite. Onder Sargon se opvolger Sanherib, is doelbewuste en deeglike pogings aangewend om oordrag van die primordiale chaos na Ashur te bewerkstellig deur onder andere Asgur se eggenoot as Ninlil aan te gee.

Hierdie tendens is ook in latere kulture gerieflik gebruik om plaaslike stamgode met die primordiale gode te identifiseer.

So het Sánherib, die koning van Assirië, in die uitvoering van 'n militêre veldtog, aangeteken dat hy dit nie op sy eie inisiatief nie, maar in ooreenstemming met Asgur gedoen het: "In my tweede veldtog het Asgur, my Here my verplig."

[ In die Anunnaki stamboom word die naam van Enlil se gade as Ninlil aangegee. Inter generasie verhoudings is amper net so algemeen as broer en suster huwelike.]



Enlil and Ninlil


The city of Nibru (http://en.wikipedia.org/wiki/Enlil_and_Ninlil) was prosperous and well developed. Its holy river was Id-sala. In this the city were wells, canals, and river quays, and there was much cultivated land. Enlil The lord of the wind was one of its young men. Ninlil was one of its young women, and Nisaba the goddess of grain was her wise mother.
"The river is holy, don't bathe in it. Don't walk along the canal bank." Ningal's mother advised her from the heart. "Enlil will look at you, his eye is sharp. He will want to have intercourse, he will want to kiss. He would be happy to get you pregnant, and when he is done he will simply leave you!"
But Ninlil bathed in the river, and as she walked along the canal bank Enlil looked at her. Enlil, the great mountain, noticed her and said "I want to have sex with you, I want to kiss you!"
He tried his best to convince her, but she would not submit. Ninlil was still worried about what her mother had told her. At the very least she did not want to get in trouble.
"I am to small, I am to young," She argued. "If my mother learned of it I would be punished. But right now, no one will stop me from telling this to my girlfriend!" Ninlil used this excuse to run and tell her friends.
After she departed Enlil summoned his capable minister Nuska and spoke to him regarding the young and beautiful Ninlil "Has anyone had intercourse, has anyone kissed her? She is so beautiful, so radiant."
Nuska told Enlil all that he knew about the young woman. With the help of his loyal minister, Enlil came up with a plan that would allow Enlil to have sex with the woman.
Enlil, overcome by lust, entered his boat and Nuska directed them downstream toward Ninlil. They floated closer, and when Enlil saw her and he grabbed her. They took Ninlil in the boat some distance away.
Enlil got out of the boat and took Ninlil with him. Laying her on the bank he kissed her, caressed her and had intercourse with her. It was there on the bank at that moment that Nanna the mood god was conceived.
Later Enlil returned to the city, but as he was walking in the city he was confronted, and placed under arrest by the authority of his fellow gods. They shouted at him, "Enlil, you are unclean, get out of the city. We do not want people like you here."
In accordance with the demands of the gods Enlil left the city, but he knew was not alone, as Ninlil was following him. Knowing she was close by, he could not resist his temptation, and he formed an idea.
"Gatekeeper," he called to the man at the city gates, "if you should see a young women pass by, and if she should ask for me, you will tell her nothing." The gatekeeper readily agreed, and that point Enlil reached out to his loyal servent who became an instrument of his will.
When shortly thereafter, Ninlil came along, she addressed the man standing quietly at the gate "Gatekeeper! Have seen your lord Enlil? When did he go by?"
"My lord Enlil has not talked to me lovely one." Enlil's words flowed through the mans mouth.
"I am carrying the child of the lord Enlil, your advances wont get you far." Ninlil could see the intention of this one, and could hear the lust in his voice. "Enlil has just had sex with me, and as he is your lord so am I your lady!"
Upon hearing this Enlil was pleased, and he wanted to have her again. She resisted but he was determined. "My master's seed can go to the heavens! I shall have you now, and it will be my son you will carry."
When she saw a little of Enlil's spirit in the eyes of this gate keeper she agreed, and in the chamber they lay down together. Here Nergal was conceived, he who would control access to the underworld, and for a time be a gatekeeper at one of its gates.
Again Enlil left and Ninlil followed. It seemed she could no more deny her need for him, then he could escape his lust for her. Enlil came to the Id-Kura, the river of the Underworld.
At the shore of this great river he met the boatman. He reached out to the man of the river, he merged their wills when the boatman agreed to the suggestion. As Ninlil caught up she saw this solemn figure and approached.
"Man of the river," she asked, "have you seen your lord Enlil? When did he go by?"
"My lord has not talked to me lovely one." Enlil replied through the boatman's mouth.
"I am carrying the child of the lord Enlil, your advances wont get you far." Ninlil replied again. "Enlil has just had sex with me, and as he is your lord so am I your lady!"
"My lady?" Enlil as the man of the river smiled suggestively. "If you're my lady then come over here so that I may caress you." He laid her down by the river and it was here that the great lord who stretches measuring lines over the fields, was conceived.
Once more he would leave her, once more she would follow, and he would have her one more time. This time Silu-igi, the ferry boat man was chosen to conceive Enbilulu inspector of the canals. And so four sons were born to the young maid Ninlil. Ever after Ninlil would speak the praises of Enlil, and Enlil would return them.



2. Kishar

Kinders van Anshar en Kishar:


Antu (Antum) Groot Moeder van die hemel (Nammu)
Anu (An) Groot Vader van die hemel (Anum)
Ki (Urash) Moeder Aarde


In die Akkadiese Enûma Elish word daar gemeld dat Kishar die dogter van Lahmu en Lahamu is, die eerste kinders van Tiamat en Apsu. Sy is die vroulike beginsel, die suster en die vrou van Anshar die manlike beginsel, en die moeder van Anu. Kishar verteenwoordig die aarde as 'n eweknie van Anshar, die lug, en kan gesien word as 'n moeder-godin van die aarde. Kishar verskyn slegs een keer in Enûma Elish, in die opening reëls van die verhaal, en verdwyn dan van die res van die aksie.

Stefanus
10th September 2011, 11:04
IV. Vierde generasie AN.UNNA.KI.


Anu, Groot Vader van die hemel (ook die God van die hemel)

Getroud:
Antu (Groot Moeder van die hemel, alias Nammu)
Ki (Aardse Moeder, alias Urash)



http://www.wendag.com/images/Anu.jpg

Kinders van Anu:


By Antu: EN.KI. ("Die Here van die Aarde en Waters" van die Sumeriese)
By Ki: NIN-KHURSAG ("Dame van die berg" van die Sumeriese)
By Ki: EN.LIL ("Here van die hemel en Bevel" van die Sumeriese)


In die Sumeriese mitologie en later ook in die Assiriërs en die Babiloniërs se verhale, is Anu [Ook An; (van Sumeriese An = lug, die hemel)] 'n hemelgod, die god van die hemel, here van die konstellasies, die koning van die gode, geeste en demone, en woon in die hoogste hemelse streke. Dit was geglo dat hy die krag gehad het om diegene wat misdade gepleeg het te oordeel, en dat hy die sterre geskep het as soldate om die goddelose te vernietig. Sy kenmerk was die koninklike tiara, hoofsaaklik versier met twee pare bul horings. [Hierdie gehoringde voorstelling kom geredelik baie voor in die geskiedenis, insluitende alles vanaf die godin, Hathor van antieke Egipte tot by die horings van die Kudu of nabootsings wat tradisioneel gebruik word in Judaïsme.]


http://www.wendag.com/images/Anu_1.jpg

Anu was een van die oudste gode in die Sumeriese panteon, en 'n deel van 'n drietal insluitend Enlil, die god van die hemel en Enki, die god van water. Op grond dat hy die eerste figuur in die drietal was wat bestaan het uit Anu, Enlil, en Enki, het dit gekom dat Anu eers beskou was as die koning van die gode en later as die vader. Anu word prominent geassosieer met die Eanna tempel in die stad Uruk (Bybelse Ereg) in die suide van Babilonië. Die godin Inanna (of Ishtar) van Uruk was op 'n tyd as sy metgesel beskou. [Op die heel minste was sy die "geliefde van Anu".]