Die geskiedenis van die Aarde het betrekking tot die ontwikkeling van die planeet Aarde, van sy vorming tot die hede. Feitlik alle vertakkings van die natuurwetenskappe het bygedra tot ’n begrip van die hoofgebeure in die Aarde se verlede. Die planeet is omtrent ’n derde so oud soos die heelal. ’n Enorme aantal biologiese en geologiese veranderings het in diť tyd plaasgevind.

Die Aarde het sowat 4,54 miljard (4,54◊109) jaar gelede gevorm deur akkresie van die newel waaruit die Son ontstaan het. Vulkaangasse het moontlik die aanvanklike atmosfeer gevorm, maar dit het feitlik geen suurstof bevat nie en sou giftig gewees het vir mense en die meeste vorme van moderne lewe. Die grootste deel van die Aarde was gesmelt vanweŽ uiterse vulkaanaktiwiteite en gereelde botsings met ander hemelliggame. Mettertyd het die Aarde afgekoel en ’n soliede kors gevorm, wat meegebring het dat water op die oppervlak kon bestaan.

Die eerste lewensvorme het tussen sowat 3,8 en 3,5 miljard jaar gelede ontstaan. Die vroegste getuienis van lewe op Aarde is grafiet wat biogenies blyk te wees in 3,7 miljard jaar oue metamorfe gesteentes wat in Wes-Groenland ontdek is[1] en fossiele in 3,48 miljard jaar oue sandsteen wat in Wes-AustraliŽ ontdek is.[2][3]

Fotosintetiese lewe het blykbaar sowat 2 miljard jaar gelede ontstaan en die atmosfeer met suurstof gevul. Die lewensvorme het meestal klein en mikroskopies gebly tot sowat 580 miljoen jaar gelede, toe komplekse, veelsellige lewe ontstaan het. Tydens die Kambriese periode was daar ’n "Kambriese ontploffing", waarin lewe vinnig gediversifiseer het in die meeste groot filums.

Geologiese veranderings het konstant plaasgevind sedert die Aarde se vorming, en net so het die lewe voortdurend verander. Spesies het aanhou ontwikkel en so het nuwe vorme ontstaan; hulle het gesplyt in dogterspesies of het uitgesterf weens ’n voortdurend veranderende planeet. Plaattektoniek het ’n groot rol gespeel in die vorming van die Aarde se oseane, sowel as die lewe daarin. Die biosfeer het weer ’n belangrike invloed gehad op die atmosfeer en ander abiotiese toestande op die planeet, soos die vorming van die osoonlaag, die toename in suurstof en die vorming van grond.


Diep geskiedenis is 'n term vir die verre verlede van die menslike spesie.[4] As 'n intellektuele dissipline moedig die diep geskiedenis geleerdes van antropologie, argeologie, primatologie, genetika en taalkunde om saam te werk om 'n algemene verhaal oor die begin van mense te skryf, en om reg te stel wat hulle sien as 'n wanbalans onder historici, wat meestal op meer onlangse tydperke konsentreer.[5] Diep geskiedenis vorm die vroeŽre deel van Groot geskiedenis, en kyk na die gedeelte van diep tyd toe mense bestaan ​​het, gaan hulle verder terug as pregeskiedenis, hoofsaaklik gebaseer op argeologie, waag gewoonlik, en gebruik 'n wyer verskeidenheid benaderings.

Voorstanders van die diep geskiedenis argumenteer vir 'n definisie van geskiedenis wat nie berus op die uitvinding van skryfwerk, maar na die evolusie van anatomies moderne mense. Volgens die mees prominente voorstanders van "Deep History", word die konsep van "prehistorie" herskryf as 'n arbitrÍre grens wat die historici, wat berus op aannames dat die geskiedenis 'n teleologiese weg volg wat begin met die oorsprong van beskawing in Antieke MesopotamiŽ.[6] Voorstanders stel byvoorbeeld voor dat vooruitgang in vakgebiede soos neurobiologie en neurofisiologie en genetika beteken dat daar meer moontlikhede is om die verre verlede te verstaan, en geleenthede bied om te verduidelik hoe gebeure soos biologiese evolusie, wÍreldwye omgewingsverandering en patrone van die verspreiding van siektes die mensdom vandag beÔnvloed het.[7] Voorstanders van die diep geskiedenis erken gewoonlik nie die tradisionele versperring tussen konvensionele geskiedenis nie, gewoonlik gebaseer op geskrewe dokumentasie soos antieke boekrolle of hiŽrogliewe oor piramides, en die ongeskrewe voorgeskiedenis, gebaseer op argeologie, in die menslike verlede.[8]

Die Bybelse ouderdom van die aarde

James Ussher was die aartsbiskop van Armagh en "Primate of All Ireland" tussen 1625 en 1656. Hy was 'n produktiewe geleerde en kerkleier, wat vandag nog bekend is vir sy sy chronologie wat die tyd en datum van die skepping wou vasstel[9] as "die ingang van die nag voor die 23ste dag van Oktober ... die jaar vC 4004"; dit is omstreeks 18:00 op 22 Oktober 4004 vC volgens die proleptiese Juliaanse kalender.

Die priester het duidelik nie veel insig gehad oor die wetenskappe nie.

Verwysings
  1. Yoko Ohtomo, Takeshi Kakegawa, Akizumi Ishida, Toshiro Nagase, Minik T. Rosing. "Evidence for biogenic graphite in early Archaean Isua metasedimentary rocks". Nature Geoscience. doi:10.1038/ngeo2025.
  2. Borenstein, Seth (13 November 2013). "Oldest fossil found: Meet your microbial mom". AP News (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Maart 2019.
  3. Noffke, Nora; Christian, Daniel; Wacey, David; Hazen, Robert M. (8 November 2013). "Microbially Induced Sedimentary Structures Recording an Ancient Ecosystem in the ca. 3.48 Billion-Year-Old Dresser Formation, Pilbara, Western Australia". Astrobiology. Bibcode:2013AsBio..13.1103N. doi:10.1089/ast.2013.1030.
  4. PATRICIA COHEN, 26 September 2011, The New York Times, Geskiedenis wat in krale sowel as in woorde geskryf is,
  5. Geskiedenis wat in krale sowel as in woorde geskryf is
  6. Daniel Lord Smail, Oor diep geskiedenis en die brein (University of California Press, 2008
  7. Stephen T Casper (resensent); Med Hist. 2009 Apr; 53 (2): 318–319; PMC 2668893; Boekbesprekings - Oor diep geskiedenis en die brein; Resensie van boek deur: Daniel Lord Smail, Oor diepe geskiedenis en die brein gepubliseer deur Berkeley en London, University of California Press, 2008, pp. xiv, 271, 978-0-520-25289-9, Besoek op 16 Januarie 2016
  8. Guldi, Armitage, Jo, David (2014). Die Geskiedenismanifes. Cambridge: Cambridge University Press. bl. 86. ISBN 978-1-107-43243-7.
  9. James Ussher datum van die skepping.