Page 5 of 5 FirstFirst 12345
Results 41 to 44 of 44

Thread: Wie is jou "Naaste"?

  1. #41
    Mod Die Ou Man's Avatar
    Join Date
    Feb 2007
    Location
    Swerwer
    Posts
    1,401
    Total Downloaded
    0
    Rep Power
    69

    Default Re: Wie is jou "Naaste"?

    Ons huidige moraliteit word gereguleer deur die Joodse Torah (verOuderde Testament).

    Ons is ook bewus van die fatale gebreke in die Torah. Die Nuwe Testament verwys onder andere daarna as 'n vloek.

    Ons as Germaanse volk wat 'n Germaanse taal praat, is maar onlangs in ons geskiedenis blootgestel aan die twyfelagtige moraliteit van die Tenakh. Voor daardie blootstelling was ons moraliteit gebou op eer en eer alleen. Vergelyk dit met die oneervolle gedrag van die helde van die Ou Testament.

    Die Germane het in klein gemeenskappe gewoon. ‘n Gemeenskap het bestaan uit ‘n stam en die stam was verdeel in ‘n aantal sibbe (groot families met ‘n gemeenskaplike stamvader). Aan die hoof van die stam het ‘n koning gestaan (ook stamhoof genoem). Elke sibbe is gelei deur ‘n sibbevader of sibbemoeder. Hy/sy was die oudste lid van die sibbe. Die koning is gekies uit die sibbevaders. Die konings (van verskillende stamme) het een keer per jaar bymekaargekom vir die Ding (volksvergadering). Dit was 'n opelugbyeenkoms. Hier is sake bespreek soos oorlog, vrede, interstreeklike sake en geskille, ens. Die konings het gestaan onder die gesag van ‘n Opperkoning. Volgens sommige bronne was daar egter slegs ’n Opperkoning aangewys wanneer ’n aantal stamme gesamentlik bedreig was. Aan die Ding kon alle mans deelneem uit die adel- (jarl) en vryburgersklasse (karl).

    Op die eiland Man is van oudsher op hierdie plek (Ding) vergader: Bekend as Tynwald Hill. Vandag vind die jaarlikse parlementêre opening steeds hier plaas en staan die parlement van Man ook bekend as Tynwald.

    Vir die Germane was daar één belangrike wet en dit was jou eer. Daar was nie ‘n God wat wette van bo af gedikteer het nie. Daar was nie ‘n God wat bepaal het wat goed en wat verkeerd was nie. Die mens moes eervol handel. Eer was die hoogste goed. ‘n Ou Germaanse spreuk het gelui: “Dis beter om te sterf as om jou eer te verloor.” Wat ‘n mens ook al gedoen het, hy/sy moes altyd ‘n goeie rede hê waarom hy/sy op ‘n bepaalde manier opgetree het. As die rede vir die optrede van die persoon goed was, dan was die handeling goed. Die Germane het geen geregtelike gesag geken nie. As iemand oneervol teenoor jou opgetree het, was jy verplig om te reageer. Jy (en jou sibbe) moes sorg vir vergelding in die afwesigheid van ‘n regter of magistraat. Die mense het geleef vir die sibbe. Hulle spreekwoord was: "Beskerm die sibbe en die sibbe beskerm jou".

    Die godsdiensbeoefening van die Germaan het plaasgevind binne die sibbe. Die sibbevader/-moeder is beskou as die aanvoerder van die sibbe en was verantwoordelik vir die godsdiens-beoefening. Tydens die jaarfeeste (in stamverband) was die onderkoning of die Gouwkoning verantwoordelik vir die offerdiens. Die ritueel by die bring van offerhandes en ook die kommunikasie met die Gode was nie ‘n handeling wat smekend of pleitend gedoen is nie. Dit was nie knielend gedoen nie en ook nie uit vrees nie. Die Germane het regop gestaan terwyl hulle die guns van die Gode vra. Die Germane is sonder erfsonde gebore en nederigheid of 'n skuldgevoel teenoor die Gode was afwesig. Hulle was die Gode wel dankbaar vir die ordening van hulle lewe. Die Gode het ‘n integrale deel van die natuur gevorm. Die begrip “Godheid” was vergestalt in die natuur: Son, Reën, Lente, Riviere....Die guns van die Gode is nooit gevra vir die individu nie, maar vir die sibbe of die stam.

    Vir die Germane was daar nege waardevolle deugde (volgens die Edda) wat hulle op die hart gedra het naamlik: die-edda.jpg

    • Moed
    • Waarheid
    • Trou
    • Orde
    • Gasvryheid
    • Betroubaarheid
    • Vlyt
    • Volharding en veral
    • Eer.


    Nog belangrike riglyne uit die Edda was:

    • Sterkte is beter as swakheid
    • Moed is beter as lafhartigheid
    • Vreugde is beter as skuldgevoel
    • Eer is beter as oneer
    • Vryheid is beter as slawerny
    • Verwantskap is beter as vervreemding
    • Realisme is beter as dogmatisme
    • Krag is beter as leweloosheid
    • Verbondenheid is beter as universalisme


    Bron.

  2. #42
    Mod Die Ou Man's Avatar
    Join Date
    Feb 2007
    Location
    Swerwer
    Posts
    1,401
    Total Downloaded
    0
    Rep Power
    69

    Default Re: Wie is jou "Naaste"?

    Wanneer die Ou Testament en die Tien Gebooie verwys na "naaste" is dit 'n verwysing na 'n mede-Jood/Israeliet.

    Ingevolge die Ou Testament is Grieke, Filistyne, Angele, Sakse, Franke en Boere nie die naaste van die Israeliete/Jode nie. Let op die voetnota hier.

    Die Tien gebooie sluit die Boere en alle Nie-Israeliete uit! Waarvoor die predikant dit Sondag vir Sondag van die kansel af prewel gaan my verstand te bowe.

  3. #43
    Mod knipmes's Avatar
    Join Date
    Feb 2007
    Location
    Polokwane
    Age
    58
    Posts
    612
    Blog Entries
    7
    Total Downloaded
    0
    Rep Power
    61

    Default Re: Wie is jou "Naaste"?

    Hier is 'n
    Naaste
    waaraan so 'n bietjie "gekou" kan worre... glo my!



    A Father, a Daughter and a Dog - story by Catherine Moore

    "Watch out! You nearly broadsided that car!" My father yelled at me. "Can't you do anything right?"

    Those words hurt worse than blows. I turned my head toward the elderly man in the seat beside me, daring me to challenge him. A lump rose in my throat as I averted my eyes. I wasn't prepared for another battle. "I saw the car, Dad . Please don't yell at me when I'm driving... "My voice was measured and steady, sounding far calmer than I really felt. Dad glared at me, then turned away and settled back.

    At home I left Dad in front of the television and went outside to collect my thoughts... dark, heavy clouds hung in the air with a promise of rain. The rumble of distant thunder seemed to echo my inner turmoil. What could I do about him? Dad had been a lumberjack in Washington and Oregon . He had enjoyed being outdoors and had revelled in pitting his strength against the forces of nature. He had entered gruelling lumberjack competitions, and had placed often. The shelves in his house were filled with trophies that attested to his prowess. The years marched on relentlessly. The first time he couldn't lift a heavy log, he joked about it; but later that same day I saw him outside alone, straining to lift it. He became irritable whenever anyone teased him about his advancing age, or when he couldn't do something he had done as a younger man.

    Four days after his sixty-seventh birthday, he had a heart attack. An ambulance sped him to the hospital while a paramedic administered CPR to keep blood and oxygen flowing. At the hospital, Dad was rushed into an operating room. He was lucky;
    he survived. But something inside Dad died. His zest for life was gone. He obstinately refused to follow doctor's orders. Suggestions and offers of help were turned aside with sarcasm and insults. The number of visitors thinned, then finally stopped altogether. Dad was left alone... My husband, Dick, and I asked Dad to come live with us on our small farm. We hoped the fresh air and rustic atmosphere would help him adjust. Within a week after he moved in, I regretted the invitation. It seemed nothing was satisfactory. He criticized everything I did. I became frustrated
    and moody. Soon I was taking my pent-up anger out on Dick. We began to bicker and argue.
    Alarmed, Dick sought out our pastor and explained the situation. The clergyman set up weekly counselling appointments for us. At the close of each session he prayed, asking God to soothe Dad 's troubled mind. But the months wore on and God was silent. Something had to be done and it was up to me to do it. The next day I sat down with the phone book and methodically called each of the mental health clinics listed in the Yellow Pages. I explained my problem to each of the sympathetic voices that answered in vain. Just when I was giving up hope, one of the voices suddenly exclaimed, "I just read something that might help you! Let me go get the article..."
    I listened as she read. The article described a remarkable study done at a nursing home. All of the patients were under treatment for chronic depression. Yet their attitudes had improved dramatically when they were given responsibility for a dog.
    I drove to the animal shelter that afternoon...
    After I filled out a questionnaire, a uniformed officer led me to the kennels. The odour of disinfectant stung my nostrils as I moved down the row of pens. Each contained five to seven dogs. Long-haired dogs, curly-haired dogs, black dogs, spotted dogs all jumped up, trying to reach me. I studied each one but rejected one after the other for various reasons too big, too small, too much hair. As I neared the last pen a dog in the shadows of the far corner struggled to his feet, walked to the front of the run and sat down. It was a pointer, one of the dog world's aristocrats. But this was a caricature of the breed. Years had etched his face and muzzle with shades of grey. His hip bones jutted out in lopsided triangles. But it was his eyes that caught and held my attention. Calm and clear, they beheld me unwaveringly. I pointed to the dog. "Can you tell me about him?"

    The officer looked, then shook his head in puzzlement. "He's a funny one. Appeared out of nowhere and sat in front of the gate. We brought him in, figuring someone would be right down to claim him. That was two weeks ago and we've heard nothing. His time is up tomorrow." He gestured helplessly. As the words sank in I turned to the man in horror... "You mean you're going to kill him?" "Ma'am," he said gently, "that's our policy. We don't have room for every unclaimed dog." I looked at the pointer again. The calm brown eyes awaited my decision. "I'll take him," I said. I drove home with the dog on the front seat beside me... When I reached the house I honked the horn twice. I was helping my prize out of the car when Dad shuffled onto the front porch.. "Ta-da! Look what I got for you, Dad!" I said excitedly. Dad looked, then wrinkled his face in disgust. "If I had wanted a dog I would have gotten one. And I would have picked out a better specimen than that bag of bones. Keep it! I don't want it!"

    Dad waved his arm scornfully and turned back toward the house. Anger rose inside me. It squeezed together my throat muscles and pounded into my temples. "You'd better get used to him, Dad. He's staying!" Dad ignored me... "Did you hear me, Dad?" I screamed. At those words Dad whirled angrily, his hands clenched at his sides, his eyes narrowed and blazing with hate. We stood glaring at each other like duellists, when suddenly the pointer pulled free from my grasp. He wobbled toward my dad and sat down in front of him. Then slowly, carefully, he raised his paw... Dad 's lower jaw trembled as he stared at the uplifted paw. Confusion replaced the anger in his eyes. The pointer waited patiently. Then Dad was on his knees hugging the animal. It was the beginning of a warm and intimate friendship.

    Dad named the pointer Cheyenne. Together he and Cheyenne explored the community. They spent long hours walking down dusty lanes. They spent reflective moments on the banks of streams, angling for tasty trout. They even started to attend Sunday services together, Dad sitting in a pew and Cheyenne lying quietly at is feet. Dad and Cheyenne were inseparable throughout the next three years... Dad 's bitterness faded, and he and Cheyenne made many friends. Then late one night I was startled to feel Cheyenne 's cold nose burrowing through our bedcovers. He had never before come into our bedroom at night... I woke Dick, put on my robe and ran into my father's room. Dad lay in his bed, his face serene. But his spirit had left quietly sometime during the night. Two days later my shock and grief deepened when I discovered Cheyenne lying dead beside Dad 's bed. I wrapped his still form in the rag rug he had slept on. As Dick and I buried him near a favourite fishing hole, I silently thanked the dog for the help he had given me in restoring Dad 's peace of mind.

    The morning of Dad 's funeral dawned overcast and dreary. This day looks like the way I feel, I thought, as I walked down the aisle to the pews reserved for family. I was surprised to see the many friends Dad and Cheyenne had made filling the church. The pastor began his eulogy. It was a tribute to both Dad and the dog who had changed his life. And then the pastor turned to

    Hebrews 13:2. "Do not neglect to show hospitality to strangers, for by this some have entertained angels without knowing it."

    "I've often thanked God for sending that angel," he said. For me, the past dropped into place, completing a puzzle that I had not seen before: the sympathetic voice that had just read the right article... Cheyenne's unexpected appearance at the animal shelter... his calm acceptance and complete devotion to my father... and the proximity of their deaths. And suddenly I understood. I knew that God had answered my prayers after all. Life is too short for drama or petty things, so laugh hard, love truly and forgive quickly. Live While You Are Alive. Forgive now those who made you cry. You might not get a second time.

    Lost time can never be found.

    God answers our prayers in His time... not ours.



    groetnis
    knipmes

  4. #44
    Stefanus's Avatar
    Join Date
    Jan 2007
    Location
    Bloemfontein
    Age
    57
    Posts
    1,606
    Blog Entries
    1
    Total Downloaded
    477.1 KB
    Videos
    128
    Rep Power
    10

    Default Re: Wie is jou "Naaste"?


    ‘n Goeie Haat en ‘n Slegte Liefde


    Waldor


    Uit die ou Nordiese geskrifte kom die volgende ses toepaslike riglyne wat my nou die dag so bietjie laat dink het oor haat en liefde:


    Haat vir haat en deernis vir deernis
    ‘n Oog vir ‘n oog en ‘n tand vir ‘n tand
    Veragting vir veragting en ‘n glimlag vir ‘n glimlag
    Liefde vir liefde en listigheid vir listigheid
    Oorlog vir oorlog en smart vir smart
    Bloed vir bloed en ‘n hou vir ‘n hou...


    Daar is ‘n haat wat liefde projekteer en ‘n liefde wat haatlik is. Hierdie stelling wat ek maak kom soos die stelling wat die Filosoof Friedrich Nietzsche maak wanneer hy in sy “Antichrist” sê dat Christus/God eintlik gesê het, ons, onsself eerste lief moet he, “... Jy moet jou naaste liefhê soos jouself”... Die klemverskuiwing maak ‘n groot verskil, maar wat letterlik gesê word, is dat jy: ‘die wat die naaste aan jou is’ moet liefhê soos wat jy, “jouself liefhet”. Maar, nou verskuif die mensdom die klem. Nou, het die mens eers en oordonderend ‘die ander’ en alles buite hulle lief, en daarna of amper gladnie die “self” nie. Dít, is daardie nederigheid, daardie abdikasie van die self. God in die vlees het seer sekerlik daardie tyd die woorde van sy opdragte aan die mensdom, baie pertinent gestel. Hy het nie in hierdie ‘aller belangrikste stelling’ sonder voorbehoud gesê: “Jy moet jou naaste liefhê...” en daar gestop nie. God het ‘n baie duidelike voorbehoud toegevoeg... Die maatstaf van die liefde is baie duidelik neergelê.

    En die haat wat liefde projekteer! Maar natuurlik. Ek haat pedofiele omdat ek kinders liefhet! Niemand sal vir my sê dat ek nie ‘n kindermolesteerder mag haat nie. Ek het ‘n so ook ‘n deernis vir oumense. ‘n Bliksem wat ‘n ou weerlose mens vermoor haat ek. Nie ‘n Godsprekende luidspreker uit den hemele sal my van opinie laat verander of van daardie ‘haat’ laat afsien nie, en nog minder my stuit wanneer ek my visier op so iemand ingestel het nie. Dit is van bid vir sulke bliksems, wat die probleem toeneem. Daar is boggherol van bid vir jou vyand – kak storie. Dit is ‘n abdikasie en selfmoordboodskap wat uit die helputte van die vyand tot die die siel van die Ariër gebring en tragies aangeneem is. Dit is om die kryger van sy wapen te ontneem. Ek sal bid ja, maar vir genoeg krag om elke duidelike vyand genadeloos tot op die vloer uit te wis en te vernietig. As iemand jou klap, dan draai net ‘n lafaard en papperd die ander wang...jy klap tien maal harder terug indien jy so dom was om nie eerste te klap nie. Daar is ‘n goue reël vir hierdie arme wêreld: ‘geweld word slegs uitkanselleer deur ewe veel geweld’ punt.

    Om jouself lief te he, impliseer nie soos wat die geloof voorgee, dinge soos arrogansie, verwaandheid en dergelike dinge nie, nee. Die priesters bring die aanklag na die mens om daardeur hul eie verwaandheid en self opgelegde mag te beskerm en dit daarmee vir hulself te verseker - deur jou hulpbehoewend teen die ‘geestelike grond’ te hou sodat jy hulle nodig moet he en hulle, hul eie selfliefde kan uitleef... Daardeur versterk hulle, hul eie lewe en die leefwyse waarin hulle gerieflik funksioneer. Daar is natuurlik ‘n selfliefde wat ‘n onaanvaarbare gevolg het, en diegene wat dit bedryf sal hulself buitendien negatief en duidelik genoeg in die normale lewe manifesteer vir almal om te kan sien. Dit is op sigself in die normale lewe nie aanvaarbaar nie en plat duidelik uit soos wat die verwerping daarvan ook in die normale lewe manifesteer. Maar om jouself ‘natuurlik’ lief te he, beteken om alles wat jou voed en jou lewe gee lief te he en dit met alles wat jy het te versorg en te vertroetel. Selfliefde loop hand aan hand met ons oorspronklike lewensbeskouing totdat dit deur die priesterlike konkoksies korrupteer is. Die simpatie en ontferming wat die priesterdom op ons afgebring het is daardie apatie wat die hele wêreld omhels, wat uitreik na alles buite jou. Dit is ‘n liefde wat lewe wegneem – jou eie lewe, die lewe van jou soort, die lewe van jou volk, die lewe van alles waaruit jy direk bestaan. Dit is liefde wat verkeerd gekanaliseer en toegepas is. Dit is liefde vermors! Dit is veragtelike liefde.

    So het die betekenis van haat dan ook ‘n ‘heilige aanhangsel’ gekry - ‘n aansteeklike kanselvrat. Die waarde van die dieper betekenis in haat is deur die etikette van ‘n verwronge en kunsmatige liefde afgewater sodat die werklike krag wat daarin setel nie meer geldig kan wees nie. Die verklarende woordeboek sê haat is: “vyandige gesindheid; diep afkeer” Maar my liewe leser, dan haat ek daarvolgens sekere dinge en mense wat sekere dinge vooropstaan mos met ‘n passie! Dit is verfoeilik en weersinwekkend om selfs die minste van jou eie te neem en vir andere te gee. Ek het ‘n beginsel wat dit vir my vergemaklik. Help eerste jou eie en as daar iets oorbly dan deel jy dit met die buite jou wat jou goedgesind is. Die wenresep van hierdie beginsel is dat my reserwes gaan opraak nog voordat ek met my eie klaarkry. So, daar sal in elk geval niks oorbly om met die vreemdes te deel nie – hier praat ek hoofsaaklik in ras en volkverband.

    Ons liefde moet ‘n jaloerse liefde wees, ‘n interne liefde wat in die groep bly, ‘n liefde wat verinnig en die basis vorm vir die veredeling en vertroeteling van die eie. Die beste voorbeeld is te vinde in die credo van die geykte natuur wat politiek loos, en dogma loos, dien as die bloudruk van die groter skepping wat setel in die smag na lewe. ‘n Mensdom groei of hy sterf uit. Daar is nie ‘n derde alternatief nie. Om die groei te vertroetel en te verwesenlik verg ‘n liefde wat kompromieloos is. Mens moet nie jou liefde vermors op die dinge wat jou liefde tap nie. Positiewe krag en liefde wat jy selektief uitgee vul die gees aan wanneer jy kan aanvoel dat dit op goeie grond geval het of by ‘n eiesoortige inslag gevind het. Dan is daar ‘n positiewe ‘terugvoer’, ‘n Goddelike ontvangs wat positief aanvul tot die gewer. Dan verloor mens nie energie nie want dit is goeie positiewe liefde.

    Mens moet versigtig wees vir daardie ‘universele liefde’ wat jou tap, wat parasiete voed en vertroetel. Slegs ‘n ‘inheemse liefde’ dien om jou eie te bewaar en te preserveer.
    Miskien dien die veertien kodes van die Ariese etiek as rigtingwyser vir die bepaling van die liefde wat haatlik is en die haat wat liefde projekteer:

    Dien geen ander gode as die werklike van jou volk nie, want dit is die vreemde gode wat jou vernietig.

    Die natuurwette dien as suiwer getuienis vir die raadsplan, want die natuurlike wêreld soos dit daar uitsien is die duidelikste werk van die Alvader.

    Tree edel en dapper op en neem te alle tye die konsekwensies van jou aksies in ag, want die resultate en die effekte van jou dade bly voortleef nadat jy hierdie lewe verlaat het.
    Lewe binne die grense van die realiteite van hierdie lewe en moenie jou lot vrees nie, vrees is vir dwase en lafaards bedoel. ‘n Dapper man staar ‘n bedreiging onbeskaamd in die oë.
    Beskerm, reproduseer, bemin en bevorder jou eie ras en volk , want die natuurlike instinkte in die skepping neergelê, verbied verbastering en selfvernietiging.

    Wees eerlik, gedissiplineerd, produktief en lojaal aan jou vriende, want die Ariese gees strewe na die voortreflikheid van alle dinge.

    Bewaar jou geskiedenis, jou herkoms en die rasse identiteit wat jou voorvaders aan jou opgedra het, want as dit saam jou val moet dit ook saam jou opstaan

    Eer die nagedagtenis van die wat aan jou behoort , veral die wat hul lewe gegee het ter beskerming van die volk want die volk leef voort deur jou bloed en jou wil.

    Respekteer die wysheid van jou oudstes omdat elke oomblik van die lewe ‘n koppeling tussen die oneindige verlede en oneindige toekoms is.

    Eer jou lewensmaat, voorsien aan jou kinders en neem geen rusie bed toe nie, want die familie is die doel tot jou vervulling.
    Mag jou woord aan ‘n vriend soos ‘n band van staal wees want jou eer weerspieël jou waardigheid en die krag van jou karakter.
    Wees so geslepe soos die jakkals met die vyand, want hul uiteindelike doel is om jou te vernietig.

    Beveilig, verdedig en koester jou tuisland soos wat die natuur se bevel vereis.

    Lewe in harmonie met die natuur en die volk en gaan geen kompromie met die bose aan nie, want die rassestryd is jou ewigdurende verantwoordelikheid...

    Volgens hierdie credo bepaal jy jou liefde en jou haat – dit moet op die harte van ons nageslag grafeer word en in die siel en gees veranker word. Want aan die wortel van die Ariese credo staan die oorspronklike betekenis van eer. Êre, soos die woord oorspronklik daar uitgesien het. Nie waar jy ‘eer betoon’ aan iets, of ter ere van iets buite en onafhanklik van jou bestaan nie. Dit kom oorspronklik uit die Woordeboek vir Middel Duits, waar “êre” ‘n tipe prag en praal en grootsheid beteken wanneer iets wat uit krag en mag verrys – dit wat moed en dapperheid uitstraal. Die begrip van “Êre” soos dit in ons eie voorsate by die Germane van die Middeleeue bestaan het was gefokus op die uiterlike goedkeuring van meriete verwerf deur dapper dade wat uitgevoer is ter wille van jou familie en volksgenote. So sien mens uit die oorspronklike betekenis van die woord ‘honor’ wat stam van die Germaanse “Ohg”, wat hoofsaaklik die begeerte of wens om ‘nie openbaar verneder te word’, beteken. Dan is dit baie duidelik hoe die kerk die dieper waarde daarvan soos wat dit tot die Germaanse gees gespreek het, verdraai om die kerklike ‘abdikasie van die self’, te bewerkstellig. Nou word dit ‘n ‘morele kwaliteit’, ‘n stemming wat hoofsaaklik daarop ingestel is om skuldgevoelens te vermy – daardie vrees om gestraf te word vir sondigheid!

    In sy “Honor in German Literature” bring George Fenwick Jones, ‘n Professor van Germaanse Tale en Literatuur van die Universiteit van Noord Carolina ‘n pragtige parodie met betrekking tot die abdikasie in bergpredikasie:

    Geseënd is die hardwerkende rykes, want hulle besit die aarde se glorie.

    Geseënd is die sterkes want hulle kan koninkryke verower.

    Geseënd is hulle wat sterk familiebande het, want hulle sal hulp kan kry.

    Geseënd is die wat bereid is om te veg, want hulle sal rykdom en faam verwerf.

    Geseënd is die wat sterk staan in die geloof, want hulle sal geëer word.

    Geseënd is die wat ope hande het, want hulle sal vriende en faam he.

    Geseënd is die wat wraak neem, want hulle sal nie meer gekrenk word nie, en sal vir die res van hulle dae en in die dae wat nog kom, gerespekteer word.

    En uiteindelik kan ons ‘n versie uit bladsy 17 van die Poëtiese Edda van die Germane aanhaal:

    Cattle die and kinsmen die,
    Thyself eke soon wilt die;
    but fair fame will fade never
    I ween for him who wins it.

    Kom, laat ons aanspraak maak op ons werklike erfporsie – ons
    lewe, ons werklike gees, ons identiteit en ons grondgebied!

    Leer om die regte dinge lief te he en die regte dinge te haat! Mens kan darem ook nie alles liefhe nie.

Similar Threads

  1. Zuma: "Eindtyd Profeet"
    By Die Ou Man in forum Nuus
    Replies: 5
    Last Post: 13th April 2019, 01:11
  2. Wat is die verskil tussen "geloof" en "gevoel"
    By Silencio in forum Besprekings
    Replies: 8
    Last Post: 1st December 2010, 21:23
  3. Israel "Waarheid" of Leuen?
    By Luther in forum Boervolk Teologie:
    Replies: 32
    Last Post: 31st May 2009, 21:03
  4. Erichthonios, the "Earth-Born" One
    By Stefanus in forum Mitologie
    Replies: 0
    Last Post: 8th February 2009, 02:12

Tags for this Thread

Bookmarks

Bookmarks

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •