Wendag - Debat oor Christendom en Godsdiens

Wie of wat is God?

Wie is God?

In 'n monoteïstiese beskouing word God as die opperste wese gesien, die skeppergod en die middelpunt van die geloof. Die God word gewoonlik beskou as alwetend, almagtig, alomteenwoordig en as 'n ewige en noodsaaklike bestaan ​​te hê. Hierdie eienskappe word óf as analogie gebruik óf word letterlik geneem. God word meestal as geestelik beskou).

Sommige godsdienste beskryf God sonder verwysing na geslag, terwyl ander terminologie gebruik wat geslagspesifiek en geslagsbevooroordeeld is.

God is as persoonlik óf onpersoonlik beskou. In teïsme is God die skepper en onderhouer van die heelal, terwyl God in die Deïsme die skepper is, maar nie die onderhouer van die heelal is nie. In panteïsme is God die heelal self. In Ateïsme is daar 'n afwesigheid van geloof in God. In die agnostisisme word die bestaan ​​van God as onbekend of onbewustelik beskou. God word ook beskou as die bron van 'n morele bestaan. Baie vooraanstaande filosowe het argumente vir en teen die bestaan ​​van God ontwikkel.

Monoteïste verwys na hul gode met name wat deur hul onderskeie godsdienste voorgeskryf is, en sommige van hierdie name verwys na sekere kulturele idees oor hul god se identiteit en eienskappe. In die antieke Egiptiese era van Athenisme, moontlik die vroegste opgetekende monoteïstiese godsdiens, is hierdie godheid Athene genoem, met die uitgangspunt dat dit die een 'ware' Opperwese en skepper van die heelal was. In die Hebreeuse Bybel en Judaïsme word Elohim, Adonai, YHWH (יהוה) (Hebreeus: Yahweh) en ander name gebruik as die name van God. Yahweh en Jehovah, moontlike vokalisering van YHWH, word in die Christendom gebruik. In die Christelike leer van die Drie-eenheid word God, wat saam bestaan ​​in drie 'persone', die Vader, die Seun en die Heilige Gees genoem. In Islam word die naam Allah gebruik, terwyl Moslems ook 'n menigte titelname vir God het. In Hindoeïsme word Brahman dikwels beskou as 'n monistiese konsep van God. In die Chinese godsdiens word Shangdi beskou as die stamvader (eerste voorouer) van die heelal, intrinsiek daaraan en voortdurende orde daaraan gebring. Ander godsdienste het name vir hul konsep van God, waaronder Baha in die Bahá'í Geloof, Waheguru in Sikhisme, Sang Hyang Widhi Wasa in die Balinese Hindoeïsme, en Ahura Mazda in die Zoroastrianisme hul gode voorstel.

Is daar ‘n God?

Jou vraag of daar ‘n God is, wys dat jy oor hierdie belangrike saak nadink. Dit is ‘n sinvolle vraag waarop daar ‘n duidelike antwoord is. “Kyk net ‘n slag na die natuur en vra jouself die vraag af: “Waar kom dit alles vandaan?”

Die Eerste Antwoord op die vraag “Hoe weet ek dat daar ‘n God is”, is dus: God kan duidelik in sy skepping gesien word want Hy het homself deur Sy skeppingswerke aan die mens geopenbaar. So, daar is verseker ‘n God.

Wanneer daar na die verband tussen God en die natuur/ die aarde verwys is, was daar onmiddellik die vrees van teoloe: maar wat van panteïsme? (God = alles en a alles = God) God kan tog nie in die natuur aanwesig wees nie en ons aanbid tog nie 'n boomstam nie?

Tog wemel dit in die Bybel van plante, voels en diere. Die sogenaamde natuurpsalm (Ps 19) jubel so oor die skepping dat die natuur 'n metafoor is vir God se teenwoordigheid. Dit verkondig die handewerk van God en bring die boodskap tuis dat God wel in die Skepping is, dat jy Hom wel in die natuurelemente kan hoor "praat"? al is die Skepping nie gelyk aan God nie. Hierdie "in" is deel van hoe die skepping hoop en sug op vrymaking. Daar is inderdaad in geloof plek vir 'n God wat in die skepping aanwesig is en tog nie deur die skepping verswelg, geassimileer en opgelos word nie (panenteïsme). (Deur en in alles is God; alles is tekens en instrumente van God se teen woordigheid.)

The notion that God, the creator of the universe, became incarnate on earth, a cosmic speck of dust, in a human being, could only have been formulated by people whose view of the world was imprisoned in a quite naive geocentricity and anthropocentricity, and who through no fault of their own knew nothing of the real position of human beings in the cosmos (Weber 1998:16).

Vir mense wat in premoderne tye geleef het, was gode deel van hulle alledaagse bestaan. Weinig van hulle het die bestaan van gode bevraagteken. Met die triomfering van die Christelike geloof in die vierde eeu nC in Europa is die geloof in die bestaan van verskeie gode onder druk geplaas. Keiser Theodotius die Grote (346–395) het keiser Konstantyn (275–337) se amptelike erkenning van die Christelike geloof verder gevoer deur dit tot staatsgodsdiens van die Romeinse Ryk te verklaar. Die tempels van heidense gode is vernietig en Christene wat afwykende idees voorgestaan en verkondig het, is verbied om vergaderings te hou, hulle is as ketters beskou en moes voor inkwisiteurs verskyn wat hulle vir hul belydenisse gemartel het en hul geskrifte verbrand het.

Die Drie-eenheidsleer

Die Drie-eenheidsleer, soos dit aanvanklik by Nicea (325 vC) en uiteindelik by Konstantinopel (381 vC) geformuleer is, het die dominante siening binne die Christendom geword. Die idee van ’n Drie-eenheid wat in die hemel woon en gebeure op aarde rig en bestuur, het egter gedurende die vyftiende eeu begin verkrummel. Hierdie verkrummeling hang saam met Christophorus Columbus (1451–1506) se ontdekking van die Wes-Indiese eilande (1492) en Suid-Amerika (1498) asook die siening dat die aarde nie die sentrum van die sonnestelsel is nie. Die sterrekundiges Nicolaus Copernicus (1473–1543), Johannes Kepler (1571–1630) en Galileo Galileï (1564–1642) het ’n groot rol hierin gespeel.

Hierdie ontdekkings het ’n radikale invloed uitgeoefen op die meesterverhaal van die Westerse Christendom. Die idee dat die heelal uit drie-verdiepings bestaan en dat God en sy engele in die hemel woon, het al hoe meer problematies geword. Antwoorde op die vrae: “Waar is die hemel en waar die hel?” kon nie meer so maklik beantwoord word nie. Maar dis nie al nie. Die siening dat God sy Seun na die aarde gestuur het om vir mense se sondes te kom sterf; dat Hy na die hel neergedaal het voordat Hy weer hemelwaarts gekeer het, het ook onder druk gekom. Die drie-verdieping heelal het geblyk ’n menslike verbeelding te wees en nie ’n goddelike openbaring nie.

Vanweë die verandering in wêreldbeeld, het nie net enkele leerstukke nie, maar die ganse Bybel onder druk gekom. Argeologiese ontdekkings in die Nabye Ooste gedurende die negentiende eeu asook die ontsyfering van die dokumente wat ontdek is, het die druk laat toeneem. Geleerdes het die uniekheid van die Bybelse verhale begin betwyfel en sommige het selfs gemeen dat die Ou Testament slegs maar ’n afgewaterde weergawe van ou Nabye Oosterse verhale bied. Die sogenaamde Babel-Bybel-stryd wat teen die einde van die negentiende eeu gewoed het, is hiervan ’n voorbeeld. Die siening dat die Bybel ’n gesaghebbende dokument is wat op goddelike openbaring berus, moes wyk voor die siening dat die Bybel ’n doodgewone menslike geskrif is.

Geseënd en verban:

Geloof is nie 'n alternatiewe natuurwetenskap nie. Enigiemand wat wil aanhou om God 'n plek in die natuurlike werklikheid te gee, sal binnekort met wetenskap moet deurmekaar raak. Hy moet hom met die natuur gelykstel, soos Spinoza ook gedoen het - want daar is niks meer as die natuur in die natuur nie. Maar dan kry hy moeilikheid met teologie, wat glad nie 'n Christelike God in so 'n God sal herken nie.

Baruch de Spinoza is op 24 November 1632 gebore en agt dae later besny. Die Spinoza-familie was deel van die Sefardiese Jode, wat hul moes bekeer of uit Spanje en Portugal moes vertrek. Aan die einde van die sestiende eeu het Spinoza se oupa 'n onderneming in Nantes begin. Later het die gesin na Amsterdam verhuis, waar Baruch gebore is.

Reeds in sy skooldae het Baruch ontdek dat die teks van die Talmud "soveel menslike gees daarin verraai dat die heilige Skrifte van die Jode onmoontlik die werk van God kan wees."

Spinoza se bondige stelling "Deus sive natura" het een van die beroemdste slagspreuke in die geskiedenis van filosofie geword. "God, of die natuur" - dit is, in kort "Die siening dat god en natuur uitruilbaar is, of dat daar geen onderskeid tussen die skepper en die skepping is nie." En dan hoef u nie meer teologie te hê om die wêreld op 'n streng wetenskaplike manier te kan verken nie.

U kan tog wonder of hierdie interpretasie heeltemal korrek is. Natuurlik: as God die natuur is, kan u die wese daarvan die beste opspoor deur die natuurwette te ontdek. Maar jy kan dit ook omdraai. As die natuur God is, kan dit godsdienstig beskryf word. Hierdie onduidelikheid is kenmerkend van die sewentiende eeu. Descartes kon ook nie sonder God in sy filosofie nie. En Spinoza was nie net prysenswaardig vir sy filosofie nie, maar ook vir die begin van die Bybelwetenskap.

Tog, in albei hul wiskundige filosofie, neem God onvermydelik 'wetenskaplike' eienskappe aan. Hy word 'n abstrakte konsep wat amper niks met die God van die gemiddelde gelowige of die Bybel te make het nie. U kan nie tot hom bid nie, hy het geen simpatie met sy mense nie. U kan hoogstens verbaas wees oor sy grootheid of vindingrykheid. Net soos die huidige iets in 'n indrukwekkende berglandskap geraak word deur 'n fluistering dat 'daar iets meer moet wees'.

Wetenskaplike studie van die Bybel

Wetenskaplike studie van die Bybel het nie net die dogma van ’n sondeval ondermyn nie, dit het ook die siening dat Jesus ’n middelaar tussen God en mens is in gedrang gebring. As daar nie ’n sondeval was nie, waarvan moet Jesus mense dan kom verlos of red? Waarom moes Jesus (die tweede Persoon van die Drie-eenheid) dan ’n menslike natuur aanvaar? Volgens die dominante Ou-Testamentiese Godsbeskouing het God nog altyd mense se sondes vergewe. Offers is nie nodig om God tot vergifnis aan te spoor nie. God het nog altyd vergewe ongeag of mense offers bring of nie. Die profete van die Ou Testament wys dikwels offers af as ‘n poging om God te manipuleer. God vergewe as mense erken dat hulle fouteer het. Dit is ’n gedagte wat dwarsdeur die Ou Testament aangetref word. Psalm 103 verwoord hierdie gedagte uitmuntend en dis nogal vreemd dat kerke lief is om hierdie psalm na die nagmaal te lees. Deur hierdie psalm na die nagmaal te lees, verwring Christene na regte die psalm. Hulle interpreteer dit aan die hand van die Augustiniaanse paradigma van sondeval – verlossing – eindoordeel. Volgens hierdie gebruik dank die psalmskrywer die Drie-enige God vir sy vergifnis wat in Jesus aangebied geword het.

Wetenskaplike studie van die Bybel het ook bygedra tot die besef dat die eerste drie evangelies Jesus glad nie as ’n goddelike persoon voorhou nie. Sodra Jesus nie meer aan die hand van die Augustiniaanse paradigma verstaan word nie, verval die vereiste dat Hy ’n goddelike natuur moet hê. Daardeur word die deur geopen om hom as mens binne sy konteks te verstaan. Vele Nuwe-Testamentici aanvaar vandag dat Jesus ’n doodgewone Joodse profeet en wysheidsleermeester was. Die Bybelwetenskaplike navorsing van die afgelope drie eeue het dus die weg geopen om los te breek van ’n teïstiese verstaan van God, want Jesus het nie ’n goddelike natuur nie en sit ook nie meer in die hemel aan God se regterhand nie. Hemel en hel is nie meer aanwysbare en bewoonbare plekke nie.

Om saam te vat, kan ons dus sê dat die wetenskaplike studie van die Bybel uitgewys het dat Augustinus die Ou Testament nie goed verstaan het nie. Daar bestaan nie iets soos erfsonde nie. Mense is nie verlore sondaars op pad na die hel nie. As daar dus nie iets soos erfsonde is nie, is daar ook geen rede waarom Jesus ’n goddelike en ’n menslike natuur moes gehad het nie. Dus hoef ons nie die redenasie te onderskryf dat Hy die tweede Persoon van ’n goddelike Drie-eenheid is nie. Om te argumenteer dat ’n teïstiese verstaan van God ’n voorvereiste vir die Christelike geloof is, hou dus nie meer water nie.


Ddokumentêre hipotese:

Diagram wat die outeurs en redakteurs van die Pentateuch (Torah) volgens die dokumentêre hipotese aantoon.:

  1. J: Yahwehis (10de – 9de eeu v.C.)
  2. E: Elohis (9de eeu v.C.)
  3. Dtr1: vroeë (7de eeu v.C.) Deuteronomis-historikus
  4. Dtr2: later (6de eeu v.C.) Deuteronomis-historikus
  5. P*: Priesterlike (6de tot 5de eeu v.C.)
  6. D†: Deuteronomis
  7. R: redakteur
  8. DH: Deuteronomistiese geskiedenis (boeke van Joshua, Rigters, Samuel, Konings)